‘Ze leeft wel op jouw kap!’

Mijn man is bouwarbeider. Hard werken, in de koude, lange dagen, … En in de bouwsector zit er soms nog zo’n andere kijk tov vrouwen, gelukkig is mijn man niet zo, en 1 van die dingen is dat mijn man op tijd en stond, vaker dan nodig, te horen krijgt van sommige collega’s ‘Ze leeft wel op jouw kap!’.
Een zin die ik 9 jaar geleden toen we gingen samenwonen, ik 19 en zwanger was en ik geen werk had ook vaak te horen kreeg. Een zin die mensen er uitslaan omdat het ze is ingepeperd dat je beiden moet werken de dag van vandaag.

Eerst en vooral, dat zijn die mensen hun zaken niet. Aan de andere kant maakte het wel dat ik er vaak over ging nadenken.

Ik zit niet thuis omdat IK dat wil. Nu ja, ik wil ook thuisblijven voor de kinderen daar niet van, maar dat heb ik niet alleen beslist. Dat ik thuis blijf voor de kinderen is in overleg gebeurd met mijn man. Wij hebben samen beslist dat ik zou instaan voor de zorg van de kinderen. Toch wilde ik me niet geheel ‘nutteloos’ voelen. Ja, zo voelde ik me destijds met 2 kinderen, geen aanval op thuisblijfmoeders met 2 kinderen hoor dat was gewoon een gevoel dat ik had. Dus werd ik onthaalmoeder voor 2 jaar lang. Dat moest echter stoppen omdat onze oudste op revalidatie zou starten en drie halve dagen per week zou moeten gaan. Omdat zowel mijn man als ik 3.5 te jong vonden om met een bus te gaan (ook al was het niet zo heel ver), besloten we dat ik zou stoppen als onthaalmoeder en definitief thuis zou blijven tot… Jah, ooit.

Ondertussen veranderde er veel. Er kwamen nog 2 kindjes bij en is er nog eentje meer op komst. De kinderen startte in thuisonderwijs wat ik hen zelf geef. Thuisonderwijs… reken dat maar onder een voltijdse job, dat doen leerkrachten ook toch? Terecht lijkt me. Alleen word ik er niet voor betaalt. Het is een job en het is hard werken, heel hard werken. Het is een immense verantwoordelijkheid ook. Als je kind naar school gaat verwacht je ook het beste van het beste voor je kind, wel ik ook alleen moet ik er nu zelf voor zorgen.

Ik deed ook al enkele jaren vrijwilligerswerk en dat doe ik nog steeds. Ik schrijf af en toe wat voor VVA (autisme Vlaanderen) of geef een getuigenis voor hen. Dit is eerder sporadisch, maar ik doe het graag. Ik beheer ook de website en sociale media van de auti-voetbalclub van de kinderen en daar waar ik kan steek ik ook daar steeds een helpende hand uit zoals foto’s maken, kleren mee verdelen, … Ook onbetaald.

En er veranderde nog meer. Want die vrouw die op de kap van haar man leeft, heeft inmiddels een webshop. Oké, die hebben we samen. Mijn man verzorgt het handgemaakte deel, maar wat mensen niet zien is dat er ook een website is gemaakt. Dat die website up-to-date wordt gehouden. Dat klanten te woord moeten gestaan worden. Sociale media onderhouden. Reclame moet gemaakt worden. Nieuwe producten moeten gezocht worden, contacten met leveranciers moeten worden gelegd, producten moeten besteld worden en online geraken. Bestellingen moeten in ontvangst genomen worden, ingepakt en verwerkt worden. Ze moeten ook verzonden worden. Zagen jullie trouwens al mijn mega hippe transportmiddel om naar de post te rijden? Gepimpt met stickers en al van Linnelief! (ze hebben trouwens veel gepersonaliseerde cadeau’tjes, kleertjes, stickers, … vanalles wat zeker eens gaan kijken!)

Stel je eens voor dat mijn man dat allemaal zou moeten doen? Ocharme nee, dan zou ik wel écht het gevoel krijgen dat ik op zijn kap leef. Nee, ik ben naast mama, vrijwilliger en thuisonderwijzer ook nog zelfstandige zakenvrouw. Ja, klinkt chique niet?

Oh en dan vergeet ik die blog nog. ‘Is bloggen een job?’ Hoor ik jullie denken. Ja, dat is het echt. Ik heb niet super veel samenwerkingen. Ik ben heel kritisch in welke samenwerkingen ik aanga daar ik toch wel meer een specifieke niché heb met mijn thuisonderwijs en ik heel erg vasthou aan het persoonlijke aspect van mijn blog, maar ik moet ook niet onnozel gaan doen. Ik ga samenwerkingen aan. Fijn toch dat je wat kan bijverdienen met dat wat je graag doet. Van je hobby je job maken noemen ze dat dan.
Producten worden getest, teksten geschreven, contacten met de bedrijven moeten gelegd worden, foto’s gemaakt, sociale media onderhouden, … Het is best hard werken eigenlijk, wel leuk werk!

Jammer genoeg, brengt al dit harde werk, want ja hard werken dat doe ik van ’s morgensvroeg tot ’s avondslaat, niet zoveel op op onze bankrekening. Anders zouden we natuurlijk al lang niet meer in ons kleine rijhuisje wonen en met onze 10 jaar oude auto rondrijden die eigenlijk te klein is. Maar ik kan met een gerust hart zeggen dat ook ik aan ons gezin een steentje bijdraag en dat even hard doe als mijn man die heel erg hard werkt voor de centen die binnen komen.

En weet je wat? Ik ben gezegend dat ik dankzij mijn man kan en mag doen wat ik graag doe. Ik ben er altijd voor de kinderen, ik heb de kans om een webshop te houden in spullen waar ik écht in geloof (ja, ik heb altijd al een webshop willen hebben), ik kan schrijven (ik wilde vroeger altijd een boek schrijven, dat ben ik nu niet meer van plan, de blog is voldoende) en ik kan helpen bij organisaties waar ik écht in geloof. Ja, ik ben héél erg blij met hoe het hier gaat en daar hoef ik geen enkele herkenning voor, zeker niet van mijn man zijn collega’s 😉

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/11/11/ik-werk-wel/

14 gedachten over “‘Ze leeft wel op jouw kap!’

  • 11 november 2017 om 08:33
    Permalink

    Mensen denken het altijd beter te weten dat we enorm veel vrijwillig andere mensen helpen, scholen ondersteunen of hobbys een extra hand bieden diat vergeten ze eventjes

    Oh btw dat nutteloos gevoel heb ik ook soms daarom dat ik nu ook mijn neefje opvang wanneer mijn zus gaat werken

    Beantwoorden
  • 11 november 2017 om 10:05
    Permalink

    Ieder gezin moet dat voor zichzelf uitmaken, maar de tijd die jij voor je kinderen kan voorzien kan volgens mij met geen geld ter wereld terugbetaald worden! Van alle dingen die jij met en voor hen kan doen door thuis te zijn maak je hen veel rijker op een heel mooie manier.

    Beantwoorden
  • 11 november 2017 om 11:04
    Permalink

    Je hebt gelijk dat het anderen hun zaken niet zijn, maar door deze post haal je het natuurlijk zelf weg uit de privé.
    Fijn voor jou dat je kan doen wat je graag doet met al het vrijwilligerswerk en de webshop en zo. Je hebt geluk met zo een brave man, denk niet dat dit bij meeste mannen zou lukken.

    Beantwoorden
    • 11 november 2017 om 11:36
      Permalink

      Heeft helemaal niets te maken met een brave man hebben hoor, maar alles met samen kijken wat het beste is voor het gezin. Mijn man wil nooit van zijn leven dat zijn kinderen zes uur per dag op de bus moeten zitten naar een geschikte school of uren in voor- en naschoolse opvang zouden moeten zitten om maat een voorbeeld te geven. Mijn man weet heel goed wat die wil en is niet te beroerd dat te zeggen. Als je zegt dat hij braaf is, lijkt het wel alsof hij gewoon maar ja knikt op wat ik wil. Lijkt me gewoon wederzijds respect tussen man en vrouw en ik vind dat in elk huwelijk man en vrouw elkaar moeten steunen in het realiseren van hun dromen.

      Beantwoorden
      • 12 november 2017 om 17:27
        Permalink

        Inderdaad! Heeft niks met braaf te maken. Op mij komt het over als een steek onder water, is het ook zo bedoeld???

        Beantwoorden
      • 14 november 2017 om 19:14
        Permalink

        Ik merk hevige reacties op mijn opmerking waar ik wel van schrik.
        Als er wederzijds respect is en jullie zijn beiden tevreden met de compromissen die hiervoor gemaakt moeten worden, is dat super voor jullie. Punt.
        Het is een controversieel onderwerp en ik heb een andere mening -dacht overigens dat ik deze nog goed had weten te verbergen- maar zoals ik zei is dit een privé aangelegenheid en als je deze publiek maakt, mogen mensen ook een kritische opmerking maken vind ik.

        Beantwoorden
        • 14 november 2017 om 19:23
          Permalink

          Oh, maar kritische opmerkingen mogen zeker hoor, oordelen over wat voor man mijn man is, is dan weer wat anders maar ja ook dat is het risico van openbaar te bloggen. Dat hoef ik jou als collega blogger niet uit te leggen natuurlijk. Ik heb geprobeerd mijn reactie zo respectvol mogelijk te brengen en inderdaad zoals je zegt is dat ieder gezin samen overeen moet komen daarin en voor elk gezin is dat anders. Die mening deel ik volledig.

          Beantwoorden
    • 13 november 2017 om 15:45
      Permalink

      Brave man? Nee ik denk dat Kimberley haar man oneindig veel respect heeft voor haar en trouwens welke man wil nu zijn kinderen uren in na of voorschoolse opvang steken? Sorry maar ik denk dat jouw beeld van ” meeste” mannen verkeerd is. Zo ken ik er gelukkig geen en moest ik er zo kennen zou ik ze wel snel op hun plaats zetten.
      Ik denk dat je jaloers bent op Kimberley en jij thuis helemaal niets te zeggen hebt, wat een belachelijke reactie
      Sorry Kimberley maar moest me effe van het hart ook al ken ik je niet persoonlijk.

      Beantwoorden
  • 11 november 2017 om 11:13
    Permalink

    De mensen zien alleen maar wat ze willen zien.
    Ik werk ook van thuis uit. en ik kreeg van ouders en schoonmoeder ook wel vaker de reactie dat ik ganse dagen thuis was en dat ik daarom maar eens meer moest langsgaan …
    En als je een onthaalmoeder moet betalen …
    Gewoon doen waar jullie je goed bij voelen, ik heb al lang geleerd dat de mensen sowieso een mening hebben, wat je ook doet! en je kan toch nooit goed doen voor iedereen !!

    Beantwoorden
  • 11 november 2017 om 14:37
    Permalink

    Mensen oordelen gewoon veel te snel. In plaats van eerst te horen of het echt wel zo is. Met je kids en thuis leren heb je al een grote fulltimejob. Maar dat vergeten de mensen al snel.

    Beantwoorden
  • 11 november 2017 om 23:40
    Permalink

    Ik heb deze opmerking en de 5 miljoen variaties er op ook al vaak mogen aanhoren. Door gezondheidsredenen ben ik mijn mijn vorige hoofdjob gestopt en ik ben weer gaan studeren (+werkte ondertussen ook maar beperkt omdat het fulltime dagonderwijs was). Ondertussen blog ik terwijl ik weer opstart als zelfstandige. Ik werk eigenlijk fulltime (en misschien zelfs meer) maar toch krijg ik vaak de vraag wanneer ik nu eindelijk eens begin te werken, wanneer ik volwassen denk te worden enz. Maar af en toe komt de aap uit de mouw en blijken die mensen vooral jaloers te zijn op mijn leven, mijn vrijheid en mijn lef om keuzes te maken die zij niet durven maken.

    Beantwoorden
  • 12 november 2017 om 13:27
    Permalink

    Onbetaalde arbeid is ook arbeid. Jij draagt ook je steentje bij aan de maatschappij, en daar mag je trots op zijn!

    Beantwoorden
  • 13 november 2017 om 11:16
    Permalink

    Goed geschreven en heel waar. Zo jammer dat er altijd maar oordelen zijn en komen (vaak van andere moeders / vrouwen. Dat zegt wel iets overigens… over henzelf). Blijf bij jezelf en ‘Stand your ground’!

    Beantwoorden
  • 14 november 2017 om 09:54
    Permalink

    Ik vind jullie gewoon geweldig
    Ook al is het niet altijd rozengeur en maneschijn want het is verdomd
    Moeilijk waar jij je allemaal 100% voor inzet
    Chapeau voor heel jullie gezin xxx

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *