Mijn man is bouwarbeider. Hard werken, in de koude, lange dagen, … En in de bouwsector zit er soms nog zo’n andere kijk tov vrouwen, gelukkig is mijn man niet zo, en 1 van die dingen is dat mijn man op tijd en stond, vaker dan nodig, te horen krijgt van sommige collega’s ‘Ze leeft wel op jouw kap!’.
Een zin die ik 9 jaar geleden toen we gingen samenwonen, ik 19 en zwanger was en ik geen werk had ook vaak te horen kreeg. Een zin die mensen er uitslaan omdat het ze is ingepeperd dat je beiden moet werken de dag van vandaag.

Eerst en vooral, dat zijn die mensen hun zaken niet. Aan de andere kant maakte het wel dat ik er vaak over ging nadenken.

Ik zit niet thuis omdat IK dat wil. Nu ja, ik wil ook thuisblijven voor de kinderen daar niet van, maar dat heb ik niet alleen beslist. Dat ik thuis blijf voor de kinderen is in overleg gebeurd met mijn man. Wij hebben samen beslist dat ik zou instaan voor de zorg van de kinderen. Toch wilde ik me niet geheel ‘nutteloos’ voelen. Ja, zo voelde ik me destijds met 2 kinderen, geen aanval op thuisblijfmoeders met 2 kinderen hoor dat was gewoon een gevoel dat ik had. Dus werd ik onthaalmoeder voor 2 jaar lang. Dat moest echter stoppen omdat onze oudste op revalidatie zou starten en drie halve dagen per week zou moeten gaan. Omdat zowel mijn man als ik 3.5 te jong vonden om met een bus te gaan (ook al was het niet zo heel ver), besloten we dat ik zou stoppen als onthaalmoeder en definitief thuis zou blijven tot… Jah, ooit.

Ondertussen veranderde er veel. Er kwamen nog 2 kindjes bij en is er nog eentje meer op komst. De kinderen startte in thuisonderwijs wat ik hen zelf geef. Thuisonderwijs… reken dat maar onder een voltijdse job, dat doen leerkrachten ook toch? Terecht lijkt me. Alleen word ik er niet voor betaalt. Het is een job en het is hard werken, heel hard werken. Het is een immense verantwoordelijkheid ook. Als je kind naar school gaat verwacht je ook het beste van het beste voor je kind, wel ik ook alleen moet ik er nu zelf voor zorgen.

Ik deed ook al enkele jaren vrijwilligerswerk en dat doe ik nog steeds. Ik schrijf af en toe wat voor VVA (autisme Vlaanderen) of geef een getuigenis voor hen. Dit is eerder sporadisch, maar ik doe het graag. Ik beheer ook de website en sociale media van de auti-voetbalclub van de kinderen en daar waar ik kan steek ik ook daar steeds een helpende hand uit zoals foto’s maken, kleren mee verdelen, … Ook onbetaald.

En er veranderde nog meer. Want die vrouw die op de kap van haar man leeft, heeft inmiddels een webshop. Oké, die hebben we samen. Mijn man verzorgt het handgemaakte deel, maar wat mensen niet zien is dat er ook een website is gemaakt. Dat die website up-to-date wordt gehouden. Dat klanten te woord moeten gestaan worden. Sociale media onderhouden. Reclame moet gemaakt worden. Nieuwe producten moeten gezocht worden, contacten met leveranciers moeten worden gelegd, producten moeten besteld worden en online geraken. Bestellingen moeten in ontvangst genomen worden, ingepakt en verwerkt worden. Ze moeten ook verzonden worden. Zagen jullie trouwens al mijn mega hippe transportmiddel om naar de post te rijden? Gepimpt met stickers en al van Linnelief! (ze hebben trouwens veel gepersonaliseerde cadeau’tjes, kleertjes, stickers, … vanalles wat zeker eens gaan kijken!)

Stel je eens voor dat mijn man dat allemaal zou moeten doen? Ocharme nee, dan zou ik wel écht het gevoel krijgen dat ik op zijn kap leef. Nee, ik ben naast mama, vrijwilliger en thuisonderwijzer ook nog zelfstandige zakenvrouw. Ja, klinkt chique niet?

Oh en dan vergeet ik die blog nog. ‘Is bloggen een job?’ Hoor ik jullie denken. Ja, dat is het echt. Ik heb niet super veel samenwerkingen. Ik ben heel kritisch in welke samenwerkingen ik aanga daar ik toch wel meer een specifieke niché heb met mijn thuisonderwijs en ik heel erg vasthou aan het persoonlijke aspect van mijn blog, maar ik moet ook niet onnozel gaan doen. Ik ga samenwerkingen aan. Fijn toch dat je wat kan bijverdienen met dat wat je graag doet. Van je hobby je job maken noemen ze dat dan.
Producten worden getest, teksten geschreven, contacten met de bedrijven moeten gelegd worden, foto’s gemaakt, sociale media onderhouden, … Het is best hard werken eigenlijk, wel leuk werk!

Jammer genoeg, brengt al dit harde werk, want ja hard werken dat doe ik van ’s morgensvroeg tot ’s avondslaat, niet zoveel op op onze bankrekening. Anders zouden we natuurlijk al lang niet meer in ons kleine rijhuisje wonen en met onze 10 jaar oude auto rondrijden die eigenlijk te klein is. Maar ik kan met een gerust hart zeggen dat ook ik aan ons gezin een steentje bijdraag en dat even hard doe als mijn man die heel erg hard werkt voor de centen die binnen komen.

En weet je wat? Ik ben gezegend dat ik dankzij mijn man kan en mag doen wat ik graag doe. Ik ben er altijd voor de kinderen, ik heb de kans om een webshop te houden in spullen waar ik écht in geloof (ja, ik heb altijd al een webshop willen hebben), ik kan schrijven (ik wilde vroeger altijd een boek schrijven, dat ben ik nu niet meer van plan, de blog is voldoende) en ik kan helpen bij organisaties waar ik écht in geloof. Ja, ik ben héél erg blij met hoe het hier gaat en daar hoef ik geen enkele herkenning voor, zeker niet van mijn man zijn collega’s 😉

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!