Onze kinderen gingen groeten + 8 tips

Het is ondertussen meer dan een maand geleden dat de overgrootvader van onze kinderen is overleden. Er volgt nog een blog over hoe we hen afscheid hebben laten nemen, maar 1 onderdeel er van wil ik graag apart uitlichten. Onze twee oudste kinderen (7.5 en 9 jaar oud) gingen namelijk groeten.

De overgrootvader van onze kinderen had sinds een ruim jaar kanker. Ze hebben hem zien veranderen van een vrolijke goed gezette man met grijs haar, naar een magere man die kaal werd en zelfs helemaal geel nadat de lever stopte met functioneren. Elke maand gingen we op bezoek, dat doen we al jaren bij de overgrootouders. Naarmate hij achteruit ging, gingen we om de drie weken en uiteindelijk om de twee weken. Ze zagen hem dus ook steeds geler worden. Dit benadruk ik toch even omdat het uiterlijk van een persoon bij het groeten toch niet geheel onbelangrijk is. Moesten ze hem niet zo hebben zien veranderen, hadden we hen waarschijnlijk niet laten groeten.

In de maanden ervoor hadden we er al met de thuisbegeleiding over gesproken. Want voor ons was dit dan wel niet de eerste keer, wel voor onze kinderen. Hoe graag ik ze er ook nog jaren lang tegen had willen beschermen, dat kon gewoon niet. Hoe ga je om met kinderen in dat rouwproces. 1 van de tips die ze gaf was ‘Laat ze groeten.’ Ja, ik had hier zelf al over nagedacht, maar ik wist het niet zo goed. Zeker onze oudste staat qua emotionele ontwikkeling toch wel wat achter.

Ik besprak het met mijn man en hij voelde zich er hetzelfde bij als ik. We vonden dat de kinderen zelf de keuze moesten krijgen, maar ze moesten wel een goed doordachte keuze kunnen maken.

Toen het dan zover was legden we hen alles uit. Hoe hij er uit zou zien, hoe geel hij was (al wisten ze dat dus wel), hoe de ruimte er ongeveer uit zou zien, waar hij zou liggen, of hij kledij aan zou hebben, … We legden hen uit dat het lijkt alsof hij zou slapen, maar dat hij niet echt sliep. We wilden namelijk niet dat ze niet meer zouden durven te slapen. We vertelden hen dus dat de kanker er voor had gezorgd dat zijn hart stopte met kloppen.

Menig persoon heeft het ons proberen af te raden. ‘Ze nemen dat beeld de rest van hun leven mee.’, ‘Hij ziet echt héél geel.’, ‘Ze zijn te jong.’, … Allemaal heel goede redenen waar ik ook over heb nagedacht.
Toen praatte ik er met een mama over die haar kind op jongere leeftijd had laten groeten. Ze vertelde me dat haar kind er een best ‘goede’ (natuurlijk geen goed woord maar jullie snappen het wel) herinnering aan overhield.

Uiteindelijk smeekte Thibeau me bijna om te mogen groeten. Hij wilde zijn overgrootvader nog een allerlaatste keer zien alvorens hij hem echt nooit meer zou kunnen bezoeken.

We spraken af dat ikzelf eerst even zou gaan kijken. Gelukkig ging mijn tante met me mee, ik ben niet zo’n held in zo’n dingen en Joeri moest toen echt wel bij de kinderen blijven. Hoe goed mijn tante of wie dan ook voor hen kan zorgen, op zo’n moment hebben ze toch echt wel 1 van hun ouders nodig. Als ik vond dat hij er te ziek uit zag dan zouden ze van mij niet mogen. Dat wisten ze.

Ik besloot dat het oké was en legde hen nog eens alles uit. Hoe hij er uit zag, dat ze meteen weer weg mochten als ze dat wilden. Dat ze niets moesten. Ik was vooral bang voor onze oudste en wilde hem liever niet mee, maar aangezien zijn jongere broer mocht kon ik hem niet tegenhouden. Ze gingen mee samen met mij en mijn tante. Mijn tante vertelde over de gel in het haar van hun overgrootvader. Natuurlijk zat er geen gel in, maar het leek wel zo. We vertelden hen terwijl we daar stonden over hoe hij er lag, dat zijn hartje gestopt was. We gingen weer naar buiten van zodra de kinderen dat wilden.

Voor de begrafenis zelf hadden we voor Thibeau een blauw hemd gekocht (dat hadden we al gekocht voor we gingen groeten). ‘Net al C.’ zei hij apetrots en inderdaad die had bij het groeten ook een blauw hemd aan. Lucas legde zijn haar in de gel ‘Net al C.’ even trots.

Nu meer dan een maand later herinneren ze zich het mooie blauwe hemd en de gel en met die gel moeten ze nog steeds een beetje lachen 😉

Mijn tips voor als jij met je kind wil gaan groeten:
– Zorg dat je kind niet wordt overvallen, onze kinderen hebben het hele proces van zieker worden van kortbij meegemaakt.
– Zorg dat je kind goed begrijpt wat er gaat gebeuren en komen, in detail.
– Vertel hen wat ze kunnen verwachten van het uiterlijk.
– Zorg dat je op de hoogte bent van hoe de persoon er ligt. Ik hoorde namelijk al verhalen dat de persoon in de kist lag in een heel vreemde kamer. Bij ons was het gewoon een soort bed in een huiselijk aangeklede ruimte bij de begrafenisondernemer. Ik heb zelf ook andere herinneringen aan groeten in een ziekenhuis bijvoorbeeld. Dit was totaal anders, veel warmer van gevoel.
– Zorg voor voldoende vluchtwegen en dat deze goed gekend zijn bij je kind.
– Zorg ervoor dat je er niet alleen voor staat. Ik was heel blij dat mijn tante er bij was. Hoe sterk ik ook mag zijn overgekomen bij de kinderen op dat moment, dat van de gel had ik zelf nooit kunnen bedenken op dat moment en laat dat nu net 1 van de leukste herinneringen voor onze kinderen zijn.
– Praat en huil samen met je kind, verdriet hoort er bij.
– Lach ook samen, want de persoon die je nu moet missen zou zeker willen dat je zelf gelukkig bent. Lachen mag, lachen moet. Geniet van de prachtige herinneringen die je hebt.

* Foto afkomstig van pixabay

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/12/19/kinderen-gingen-groeten-8-tips/

3 gedachten over “Onze kinderen gingen groeten + 8 tips

  • 19 december 2017 om 08:41
    Permalink

    Wat een wijsheid! Ben dankbaar voor jullie dat je deze situatie op deze eerlijke en serene manier hebt kunnen ‘behandelen’ met je kinderen!

    Beantwoorden
  • 19 december 2017 om 13:07
    Permalink

    Ik heb geen kinderen, zal ik ook niet krijgen alleen heb ik wel een mening natuurlijk. Ik denk dat het juist goed is dat ze afscheid nemen van de dierbaren die helaas is heengegaan, het is ook hun afscheid en hun rouwverwerking. Hoe klein of groot het kind ook is, ik denk dat ze het echt wel beseffen en moeten zeker daar een keus in hebben. Je wordt er in mijn ogen alleen maar sterker als gezin zijnde door, want je deelt het dan niet alleen het geluk maar ook het verdriet met elkaar.

    Natuurlijk wil ik je nog even sterkte wensen, in deze moeilijke periode waar het gemis misschien wel groter is tijdens de feestdagen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *