Moeder zoon gesprek: Waarom doen sommige mensen niet normaal?

Vorige dinsdag zat ik met mijn 4 kinderen in de auto. Niets nieuws… Al is dokter gaan doorgaans niet onze vaste uitstap. Vorige vrijdag, maandag en dinsdag dus wel. Hij zag dus ook wel wat zieke mensen. Zo gingen we dinsdag na de dokter, meteen naar de apotheek er naast en toen we daar buiten kwamen zagen we een man manken en erg traag stappen. Hij ging duidelijk richting de dokter en keek maar vreemd (van de pijn vermoed ik). Niets waar ik van zou opkijken, maar deze keer kon ik niet anders want ongedwongen als kinderen zijn kwam er plots uit mijn oudste zoon zijn mond, luider dan nodig ‘Mama, waarom stapt die man niet normaal?!’

Ik had op dat moment niet echt de tijd en deed wat ik eigenlijk niet mag doen. Ik sssttte hem weg. Ik stond daar immers met een kind met longontsteking en 2 kinderen met bronchitis in de koude buiten en het enige wat ik kon bedenken was ‘Die moeten naar huis, naar binnen en hun berg medicatie krijgen.’.

Eens in de auto kwam hij er gelukkig op terug al deed hij dat deze keer iets botter:
Hij: ‘Mama, waarom doen sommige mensen niet normaal?’
Say what?! Mijn oudste zoon heeft het lef me te vragen waarom andere mensen niet normaal zijn?! Hij met de vele tics (tourette), rare dwanghandelingen, die blokkeert bij overprikkeling (ASS) en problemen heeft met taal (dysfasie)?! Hij met een mama met ASS, broer met ASS, papa met dyslexie? Hij die ik al zoveel heb gezegd en uitgelegd dat iedereen goed is zoals hij is en vooral… Hij die zélf altijd zegt dat iedereen goed is zoals hij is en gewoon anders is. Uitgerekend hij gaat met zeggen dat sommige mensen niet normaal zijn?!

Ja, dat dacht ik echt. Waarom denk je dat deze blog pas 3 dagen later online komt 😉
Inmiddels ben ik er wel uit… Het is gewoon een kind van 9 en stelde me een perfect normale vraag die elk kind op zijn leeftijd zou kunnen stellen. Niets raars aan.

Nu even toch zeggen dat ik niet zo tegen hem reageerde. Het gesprek ging namelijk zo verder.

Ik: ‘Wat bedoel je met niet normaal?’
Hij: ‘Ja, zo raar stappen of praten. Of rare dingen doen met armen en benen. Of lelijke dingen zeggen over anderen. Of ja, ik weet het zo goed niet… Gewoon niet normaal.
Ik: ‘Kan je me dan vertellen wat wel normaal is?’
Hij: ‘Ja, gewoon gewoon doen hé.’
Ik: ‘Ben jij normaal?’
Hij: ‘Euuhmmm…’ Hij voelde meteen waar ik op ging aansturen. ‘Ik heb tics.’
Ik: ‘En mama, die is ook niet normaal toch?’
Hij: ‘Jij hebt autisme…’
Ik: ‘En papa?’ Eigenlijk weten ze niet dat papa dyslexie heeft. Het valt ook helemaal niet op natuurlijk als een volwassene dat heeft als hij nooit echt veel moet lezen of schrijven.
Hij: ‘Papa… euhmmm…’
Ik: ‘Papa heeft een bril.’

En toen zag ik hem in mijn achteruitkijkspiegel nadenken.
Hij: ‘Veel mensen hebben een bril. Oei, er zijn weinig mensen normaal.’
Ik: ‘En die mensen zonder bril… Zijn die allemaal lief denk je? Of horen die allemaal goed? Of helpen die allemaal iedereen graag? Zouden die allemaal nooit liegen?’
Hij: ‘Mama, niemand is normaal, maar waarom zeggen mensen dan altijd dat je normaal moet doen?’
Ik: ‘Met normaal doen bedoelen ze dat je beleefd moet zijn. Niemand mag pijn doen. Ook geen lelijke dingen zeggen. Niet mag pesten.’
Hij: ‘Weet je wat mama. Iedereen doet wel eens niet normaal. We zijn allemaal mensen en weet je wat?’
Ik: ‘Wat jongen?’
Hij: ‘Ik ben eigenlijk nog het liefst van al niet normaal. Ik ben gewoon graag mezelf. Want niemand is zoals ik en dan kan ik dingen die niemand anders kan. Ik ben super blij dat ik Lucas ben. Ik ga voor altijd helemaal mezelf blijven en nooit veranderen voor iemand anders, ook al vindt die persoon mij niet normaal.’
Ik: ‘Je hebt helemaal gelijk. Mama zou jou nooit anders willen. Jij bent helemaal goed zoals jij bent. En ja, niet normaal 😉 ‘

Hij snapt mijn laatste grapje en moest er mee lachen. Een grote sprong vooruit dat hij daar niet boos van werd.

Het hele gesprek heb ik vaak moeten overdenken en ik kon eigenlijk maar 1 ding concluderen. Hij is sinds zijn verjaardag begin december plots zo groot geworden. Het mag gek klinken maar het is echt alsof hij die dag zelf een grote sprong heeft gemaakt. Hij gaat plots zo ‘volwassen’ denken. Hij wil dingen weten die er echt toe doen en vooral… Hij gaat zélf nadenken en conclusies trekken. Conclusies waar ik me meestal in kan vinden.

Ik maakte voor hem geen verjaardagsblog, wat ik meestal wel doe. Ik deed dat bewust niet. Ik kan blijven schrijven hoe geweldig ik hem vind zoals hij is. Nog leuker is kunnen schrijven dat hij zich zo goed in zijn vel voelt dat HIJ helemaal tevreden is met wie hij is. En dat schrijf ik dan graag een kleine twee maand later. Hij wordt groot, deze mama moet hem steeds meer loslaten en wat doe ik dat graag. Laat hem maar verder groeien op zijn tempo, hij komt er wel!

*Tekst en foto kwamen online nadat ik zijn toestemming kreeg. Dat is namelijk waar hij nu eist inspraak over te hebben en dat is zijn volste recht. Hij kent de gevolgen van het WWW heel erg goed.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2018/01/26/moeder-zoon-gesprek-waarom-sommige-mensen-normaal/

2 gedachten over “Moeder zoon gesprek: Waarom doen sommige mensen niet normaal?

  • 26 januari 2018 om 18:29
    Permalink

    Hoe fantastisch als een kind van die leeftijd beseft dat je eigenlijk niet “normaal” hoeft te zijn en dan ook nog eens gelukkig kan zijn! Prachtig!!

    Beantwoorden
  • 27 januari 2018 om 21:10
    Permalink

    Prachtig! Iedereen is eens niet normaal, wat is normaal?
    Iedereen uniek en mooi op zijn eigen manier!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *