Als je het gevoel hebt dat je faalt…

Ja, dat gevoel heb ik momenteel wel en volgens mij gaan de meesten van jullie dubbel van het lachen als jullie weten waarom.

Wat de reden dan wel is? Donderdag start er bij ons… jawel… Een huishoudhulp.

Ik heb het altijd geweigerd. Ik wil niet dat een ander mijn rommel of vuil opkuist. Dat doen mijn man en ik wel. We zijn twee volwassen mensen, hebben super fijne kinderen die maar al te graag helpen in het huishouden en echt staan te popelen om te mogen poetsen als we een vod bovenhalen. Ze kunnen de afwas, was, … Niet omdat ze het moesten leren van ons, maar omdat ze het wilden. Nu ja, als ze het niet wilden dan zouden ze het nu wel in hun lesschema gepropt krijgen, maar dat is dus niet het geval.
Daarnaast ben ik gewoon iemand die graag alles zelf doet. Was dat nog niet duidelijk? 😉

Toch wilde mijn man het al veel langer. Hij werkt veel en lange dagen, daarnaast doet hij ook nog het handgemaakte deel van de webshop. Niet meer zo overheersend, maar nog wel favoriet van ons en vele van onze klanten. Nee, dat stopzetten is geen optie.
Ik geef thuisonderwijs en doe al de rest van de webshop zoals klanten te woord staan (mail, facebook, instagram en telefonisch), administratie, bestellingen inpakken, producten uitzoeken en bestellen, … En dan probeer ik af en toe nog wat zinnigs hier neer te pennen ook, al is dat eerder ontspanning.
Het huishouden deden we samen als de kinderen in bed lagen. Uiteindelijk kwam dat al héél snel deze zwangerschap volledig op mijn man zijn schouders terecht. Toen viel er een auto weg en kwamen ook de hobby’s deels op de man zijn schouders terecht en we zijn aan het renoveren. Was begon te stapelen, stof werd niet meer afgedaan. Dagelijks werd er wel opgeruimd en kleren gewassen (om dan op de bergen propere was te smijten). Ook de afwas gebeurde en de stofzuiger werd door het huis gejaagd aan een hoog tempo.

Oké, ik gaf het op. Ik gaf toe aan de man. Als de kinderkamers af zouden zijn dan zou er een huishoudhulp mogen komen poetsen op zolder en het eerste verdiep. 4 uurtjes per twee weken moet daar wel ruimschoots voldoende voor zijn. Niet beneden, dat heeft geen zin dat staat te vol.

En toen ging alles pijlsnel. Plots lukte alles bijhouden niet meer, ging ik erg hard mijn best doen om de boel mee recht te trekken en nog veel sneller lag ik krom van de pijn en met harde buiken plat in de zetel. Slapen werd onmogelijk door de pijn en thuisonderwijs werd gestaakt. De webshop draaide gewoon door, dat is nu éénmaal het leven van de zelfstandige, maar als je webshop je passie is en je zelf niet meer al die leuke leveringen kan uitpakken en je klanten hun bestellingen niet meer met de nodige liefde kan klaarmaken dan heb je een probleem. En hé, als de webshop zou stilvallen zou ik helemaal gek worden van de stress. Dus blijven shoppen mensen 😉
Nog een groter probleem was dat ik thuisonderwijs niet meer terug op gang kreeg zoals het moest en de kinderen hun gedrag daar ook naar begon te zijn. Teveel onduidelijkheid.

Rusten alleen was niet meer voldoende, ik heb mijn datum van de keizersnede vast staan en ik weet dat ik geen maanden meer de tijd heb. Ik ben nu 32 weken ver en ik heb nog niets voor de baby, nog maar 1 kinderkamer van de 2 af en mijn huis lijkt wel een oorlogsgebied. De mentale stress maakte alles nog veel erger dan het overdrijven in wat ik lichamelijk aankon. Dus ik gaf toe. Zelfs zonder mijn man zijn toestemming melde ik me vorige week aan bij 5 bureaus en al snel kwamen de telefoons binnen. De eerste kon starten de week na mijn bevalling. Jah, ik verwacht geen wonderen, maar daar heb ik natuurlijk niets aan. Uiteindelijk kwamen we bij een bureau terecht dat iemand deze donderdag al kan sturen. Opgelucht en teleurgesteld (in mezelf) tegelijk…

Donderdag komt er iemand alles doen, dat ik niet kan doen. Poetsen, strijken, ramen wassen en wie weet zelfs wel eens wat koken (al is dat laatste niet bepaald de bedoeling). Dit loslaten voelt voor mij zoveel als falen. Falen als vrouw dat ik mijn man niet het nette huis kan geven terwijl ik thuis ben (en thuisonderwijs geef en een zaak draaiende hou). Falen als moeder omdat ik mijn kinderen niet dat opgeruimde nette huis kan geven dat ze verdienen (ook al geef ik ze wel zelf onderwijs, therapie en zorg). Ik weet dat ik het moet loslaten, maar het is moeilijk.

En dan komt er nog bij… Hoe moet ik dit gaan doen? Moet ik haar gaan zeggen wat ze moet doen? Ja, uiteraard. Maar ook hoe ze dat moet doen? Wat als het niet gebeurt zoals ik het wil? Ja, ik bljif natuurlijk ook nog mijn autisme hebben en mijn man weet wel waarom ik dit jarenlang heb uitgesteld. Wat moet ik in huis hebben? Geen idee… Ze komt ook niet enkel de kamers boven doen, de bedoeling is ook echt wel dat ze beneden zal poetsen, maar ik ben altijd thuis met 4 (binnekort 5) kinderen. Hoe moet ze dan gaan poetsen als wij hier allemaal rondlopen in ons huisje? Weggaan is echt geen optie de komende maanden, de straat uitwandelen is al pijnlijk genoeg en een auto heb ik niet meer. En nee, het is niet om de twee weken, maar wekelijks dat ze zal komen.

Toch probeer ik het echt te zien zoals het woord zegt huishoudHULP. Iemand die me komt helpen zodat ik me weer meer kan focussen op thuisonderwijs (al gebeurden daar ook enkele aanpassingen zodat ze toch het nodige onderwijs krijgen tot na de bevalling en de zomervakantie zal maar 3 weken duren voor ons ipv 8) en op de komst van de baby. Doopsuiker voorzien, adressen op enveloppen schrijven (kleven), kleertjes wassen, de tweede kinderkamer hopelijk inladen binnenkort, … Oh en uiteraard hoop ik zo ook weer meer rust te hebben, lichamelijk maar nog veel meer mentaal. Thuis zitten in een proper huis is toch net iets beter voor mijn mentale gezondheid, dan thuiszitten in een rommelkot 😉

Dus als jullie tips hebben over hoe om te gaan met huishoudhulp. Do’s en dont’s. Laat maar komen! Ik kan ze gebruiken.

Kijk, dat van me afschrijven doet nu eens echt deugd. Ik ga al bijna echt uitkijken naar aankomende donderdag.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2018/03/05/als-gevoel-hebt-faalt/

5 gedachten over “Als je het gevoel hebt dat je faalt…

  • 5 maart 2018 om 17:40
    Permalink

    Lieve mama
    Eerst en vooral ook supermama’s krijgen hulp
    Wat de poetshulp betreft moet je niks anders in huis halen dan wat jij gebruikt
    Gaandeweg komt het mischien wel de de hhh zelf voorstellen doet ivm materiaal en producten
    De eerste keer moet je in gedachten houden wat is het hoogstdringenste en daar laten aan beginnen
    Maak samen mischien een schema op voor de volgende keer of laat zij het opstellen en kijk dan of jij je daar goed bij voelt
    Veel succes en succes met de laatste weken van je zwangerschap
    Leen

    Beantwoorden
  • 5 maart 2018 om 19:30
    Permalink

    Ik zelf ben poetshulp
    Je kan haar zeggen hoe je het graag gepoetst hebt wat je heel belangrijk vind bv dat het stof afgedaan is dat het gestofzuigd is en gedweild maar als de ruiten niet gedaan zijn dat niet erg is
    Of dat ze de was kan of mag doen als ze tijd ervoor heeft wat ze nodig heeft zijn poetsdoeken
    Hoe doe ik het 2 poetsdoeken voor de wc enkel de wc he
    1 voir het stof
    Ik gebruik minstens 4 kuis doeken voor de badkamer
    2 tot 3 voor de keuken en ja dan verander ik van stofdoek als deze erg vuil,is ☺
    Ik gebruik toch 3 dweilen en de producten die de mensen heben
    Hopelijk heb je er iets aan

    Beantwoorden
  • 5 maart 2018 om 22:29
    Permalink

    Hoi lieve mama!
    Een van de belangrijkste dingen die ik mijn dochters bij wil brengen is dat ze niet alles tegelijkertijd kunnen en dat om hulp vragen goed, normaal en nodig is. De beste manier om ze dat te leren, is door het ze voor te leven.
    Wij hebben, door een zware zwangerschap en stevige reflux baby, een halfjaar ondersteunde hulp in de huishouding gehad. Ik was met kids op de verdieping waar zij niet was, zij liep af en toe heen en weer om te vragen de eerste paar keer. We wisselden dus na een tijdje van verdieping. Ik had twee lijstjes :een met dingen die altijd moesten, en eentje met dingen die steeds veranderden. Zo hoefde ze bijvoorbeeld niet elke week de zolder te stofzuigen, omdat we daar weinig zijn. Maar wel heel grondig dweilen overal omdat die kleine zoveel in de ronde spuugde.

    Het is geen falen als je voor je eigen gezondheid kiest. Die kleine in je buik verdient dat. Je wilt ook niet aan hem of haar moeten uitleggen dat er vroeggeboorte was omdat mama wilde kuisen, toch? Dat uitbroeden van dat lieve kindje kun je niet uitbesteden, dus besteedt dan de dingen wel uit die gaan…. Das geen falen, das goed delegeren!

    Succes donderdag, je kunt ‘t! En je helpt bovendien nog iemand anders aan werk ook nog :)!

    Beantwoorden
  • 7 maart 2018 om 10:32
    Permalink

    Lekker van genieten! Als ik zo lees hoeveel “ballen” jij hooghoudt…. Dan mag je best voor zulke “onnozele” dingen als de strijk en toiletsop een extra paar handen inschakelen!
    Wat niet wil zeggen dat ik je gevoel niet begrijp 😉
    Ik weiger hier ook altijd alle hulp 😀 Doe het liever allemaal zelf. Maar door het thuisonderwijs is het toch een stukje moeilijker om alles draaiend te houden gelijk vroeger en extra klussen blijven veel langer liggen. Ondertussen begint het langzaam te betere, de dochter is hier juist de tien gepasseerd en vindt ineens dat ze “groot” is en dus zelfstandig kan werken;;;; 😀 Er is dus beterschap in zich! Geniet van de laatste weken binnenbaby!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *