Hoe onvoorwaardelijke liefde plots ontstaat.

Op de blog is het al veel langer stil. Af en toe een artikel als ik er zin in had, maar niets regelmatig en dat had een goede reden.

9 maand geleden had ik namelijk een positieve test in handen. Ik nam de minipil en zoals je eerder al kon lezen op de blog was het dus niet echt gepland. Na de eerste echo waren we helemaal blij. Alles er op en aan en alles zat goed. Ik schreef nog in datzelfde artikel (de aankondiging van de zwangerschap) hoe blij we wel niet waren ondertussen met dat kleine wondertje op komst. Toen ik dat schreef, was dat ook echt zo. Vol adrenaline van de positieve echo. Het horen van de kloppende hartje. Het zien spartelen van dat kleine wormpje.

Echter bekroop me al snel weer het gevoel van ‘Oh nee, weer een baby. Ik wil geen baby meer. Hoe moet ik dat gaan doen? Zal ik die baby ooit graag zien?’ en al snel werd die baby ook gewoon ‘De baby’ als we over hem praatte. 9 maanden lang vroeg ik me af hoe ik hem ooit graag kon zien. De zwangerschap maakte het er niet makkelijker op. 12 weken misselijk en twee weken later staken de eerste rugklachten al de kop op. Niet veel later bekkenklachten. 9 maanden lang een verstopte neus. Uiteindelijk ook zwangerschapsastma en dus een puffer er bij. Gebarsten lippen kwamen aan zes maanden ook de kop opsteken. Tegen het einde weer misselijk. 9 maanden doorploeterde ik de zwangerschap, klagend tegen mijn man, dichte familie en dichte vrienden. Niet teveel tegen de buitenwereld ik bedoel maar… Ik werd ongepland zwanger terwijl zoveel mensen zoveel moeite moesten doen om een kindje te krijgen.

9 maanden heb ik gevochten tegen een oude depressie van vroeger die achter een hoekje loerde. Ik weigerde ze toe te laten. Maar ik was doodsbang voor wat zou komen na de bevalling.
Een vijfde… Je zou denken dat het dan allemaal wel goed komt en dat je weet wat er gaat komen. Ondertussen ook van alle kanten ‘En je gaat je toch ineens laten steriliseren hé.’ Alsof ik nog niet genoeg op mijn bord kreeg op dat moment.

Hoe verder we kwamen, des te meer was ik er van overtuigd dat ik mijn eigen kind nooit graag zou zien.

17 april 2018 was het dan zover… We vertrokken ’s morgens naar het ziekenhuis. Ik had er geen zin in. Zolang hij in mijn buik zat, zat hij veilig voor mijn gevoelens. Om 9 uur stipt in het OK. Epidurale, steriel afdekken, de artsen die starten aan de keizersnede, …

En dan vragen ze me of ik mijn kindje wil zien geboren worden. Net als bij Charlotte zei ik uiteraard ‘Ja’ en daar zag ik dan om 9:26 Nathan uit mijn buik komen. Ik glimlachte, denk ik, maar ik voelde niets. Ik hoorde hem zelfs niet huilen terwijl hij dat wel deed. Daarna werd hij even meegenomen voor de eerste verzorging. Ik hoorde hem niet huilen. Ik hoor mezelf nog zeggen ‘Ik wacht op gehuil.’ en plots bekruipt een gigantische angst me. Is mijn zoon wel oké?! Mijn moederinstinct treed in actie. Ik lig daar verdoofd en ik wil naar mijn kind rennen en daar komt dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde.

Achteraf verneem ik van Joeri dat Nathan dus wel degelijk de hele tijd huilde en ook de foto’s bewijzen dat.

Ik krijg Nathan meteen op mij terwijl ze nog met me bezig zijn en ik kan alleen maar naar hem kijken. Wat een wonder is het toch weer… Dat zo’n minimensje uit je buik komt. Dat het daar 9 maanden van een celletje is gegroeid tot een volwaardige baby. En plots besef ik dat het allemaal wel goed komt.

Inmiddels is Nathan 8 dagen bij ons en vanaf die eerste seconden kan ik me al niet meer herinneren dat hij er niet zou zijn. Het is een droom en ik leef op een grote roze wolk vol neerdwarrelende hartjes. Hoe onvoorwaardelijke liefde in een enkele seconde kan onstaan.

Hij was niet gepland. Wel gewenst? Dat durf ik niet zeggen. Ik was opgelucht toen ik de 12 weken haalde, de 20 weken, de 36 weken. Opgelucht bij elke goede echo. Want hoe weinig ik er ook voor voelde om nog een kindje te krijgen… Ik wilde wel dat alles goed ging met hem. Maar oooh wat werd hij onmisbaar na die eerste seconden. Hij is meer gewenst dan ik ooit durfde dromen.

Zoals het op het geboortekaartje staat:
Er zijn handen die je dragen
en armen waar je veilig bent.
Er zijn mensen die zonder vragen,
zeggen dat je welkom bent.

Nathan ons geschenk van God

Ik wil graag ook nog even alle mensen bedanken die naar mijn gezeur over klachten hebben geluisterd, die mijn hormonen (die zeker wild tekeer gingen) hebben geslikt, mijn man die ik het vast ook niet altijd even makkelijk heb gemaakt (maar hé, hij mij ook niet hoor 😉 ), mijn gynaecoloog die zo geduldig bleef en luisterde, de vroedvrouwen van de praktrijk waar ik ga die me vast ook niet de meest enthousiaste zwangere mama vonden maar toch begripvol waren, … Ze waren deze zwangerschap belangrijker dan ooit voor mij.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2018/04/25/hoe-onvoorwaardelijke-liefde-plots-ontstaat/

5 gedachten over “Hoe onvoorwaardelijke liefde plots ontstaat.

  • 25 april 2018 om 11:17
    Permalink

    Wow. Das heel eerlijk. En ik snap het ook wel. Al de twijfels en bergen onzekerheden. Maar ook die onvoorwaardelijke liefde juist na de geboorte! Het komt helemaal goed!

    Mag ik nu weer meer posts verwachten???

    Beantwoorden
    • 25 april 2018 om 11:21
      Permalink

      Voorlopig ga ik eerst wennen aan een leven met vijf kindjes. Daarnaast werd mijn man ook vlak voor de bevalling ontslagen en start hij volgende week op zijn nieuwe werk. Dat wordt dus ook een nieuw ritme zoeken met zijn nieuwe werkuren. Ik ga dus nog niets beloven

      Beantwoorden
      • 26 april 2018 om 13:01
        Permalink

        oei, das vervelend, juist voor de bevalling ontslagen. Gelukkig heeft hij snel wat nieuws gevonden! Hopelijk went het snel. En ik wacht verder rustig af 😉 Volg je op instagram ook, dus krijg wel mee hoe het gaat 😉

        Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 19:54
    Permalink

    Ik hoop dat jullie snel kunnen wennen aan 5 kinderen. Gaat vast helemaal lukken. Voor elk kind krijg je automatisch weer een bulk liefde er bij. Geniet, geniet, geniet van dit godsgeschenk! Hij weet waarom je dit wondertje mocht krijgen…..

    Beantwoorden
  • 27 april 2018 om 22:21
    Permalink

    Een super dikke proficiat! Weeral een zalige naam en o zo’n mooi, lief kindje!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *