Als plots je leven stil staat

Vrijdag 21 december 2018… Een dag die voor eeuwig en altijd in mijn geheugen zal blijven bestaan, waarop beelden op mijn netvlies zijn gebrand en woorden zijn gezegd die altijd door mijn hoofd zullen blijven galmen.

Het was een ochtend als alle andere. De laatste voor mijn man 2 weken kerstvakantie zou hebben. Een vakantie die goed vol plannen en leuke feestdagen stond. Stond…

Ik had een slechte nacht gehad en besloot nog wat in de zetel verder te soezen. Ik postte nog een foto op instagram van Thibeau en mij en deed daarna mijn ogen toe. Rond 9 uur werd ik wakker van geklop op de deur. Ik spring half slapend recht en zie een mevrouw staan. Op dat moment besefte ik totaal niet wie het was, later bleek het de buurvrouw te zijn, de vrouw van 1 van mijn man zijn collega’s. ‘Je man is door een plafond gevallen. Hij heeft blauwe ogen en een bloedneus. Je moet even naar zijn baas bellen voor meer info.’ Euh… Oké… Ik probeer te bellen maar er is iets niet correct met het nummer. Ik bel meteen naar de firma waar ze nog van niets weten. Ze beloven me snel terug te bellen.

In tussentijd begin ik al de oudsten op te dragen zich aan te kleden en te maken dat hun schoenen aan zijn. You will never know. Nog geen paar minuten later gaat mijn telefoon. ‘Ik weet niet wat er is maar de ambulance is nog op de werf. Ze brengen hem naar Sint-Niklaas.’ en dan slaagt het bij me in als een bom. Blauwe ogen en een bloedneus, daar bel je geen ambulance voor en ik krijg geen verdere informatie.

Ik ren naar boven en trek de jongsten uit hun bed. Ik smijt ze direct van daar in de auto in pyjama en race naar het ziekenhuis. Op spoed aangekomen vertellen ze me dat mijn man er nog niet is. Drie kwartier zit ik in de wachtzaal! Drie kwartier! Als je zolang moet wachten terwijl de ambulance (en MUG, want die was er blijkbaar ook bij) niet zoveel verder moest rijden dan ik dan begin je te beseffen dat het niet oké kan zijn. Ik begin dan ook meteen dichte familie en vrienden te verwittigen. Ik voel dat ik mensen op stand-by nodig ga hebben.

De kindjes krijgen warme chocomelk, nog voor we die goed en wel in handen hebben roepen ze ons naar binnen. Nee, niet naar mijn man maar naar een besprekingskamertje in het uithoek van de de spoeddienst. De kinderen worden er alleen binnen gelaten en ik word meegenomen naar een grote vergaderzaal.

‘Je man is gevallen en ligt onder de scanner. Hij viel door een zoldergat 1 verdieping naar beneden. Zijn collega’s hebben hem gevonden en enorm goed gehandeld en geholpen. Zijn baas was ook aanwezig. Hij heeft twee dikke blauwe ogen, maar is bij bewustzijn. Hij is op zijn hoofd terecht gekomen. Je moet je voorbereiden op het ergste. Heb je graag dat ik het mee ga vertellen al aan de kindjes?’ Ik weiger zijn aanbod en besluit het zelf te doen. Ik ga in een roes naar de kindjes met de woorden die door mijn hoofd galmen ‘Je moet je voorbereiden op het ergste.’

Voor de kindjes zwak ik het verhaal af. Papa viel door een velux zoals bij ons op zolder (dat is niet zo hoog) en viel op zijn hoofd. Ze zijn papa aan het onderzoeken en we moeten nog wachten op resultaten. Ondertussen komt de bazin van mijn man aan op spoed. Ze komt om bij de kindjes te blijven zodat ik alleen naar mijn man kan gaan van zodra ik er bij mag. De kinderen kregen intussentijd ook boterhammen van de verpleging op spoed. Er wordt goed voor ons gezorgd. Na een eeuwigheid wachten mag ik bij mijn man. Ze bereiden me voor op de aanblik. Hij is bij bewustzijn maar beseft zelf niets van het gebeuren. Ik verneem dat hij kalmeringsmiddel heeft gekregen omdat hij agressief was op de werf.

Ik krijg woorden als hersentrauma, schedelbreuk, hersendruk, kunstmatige coma, beademing, kneuzing van de long, … naar mijn hoofd geslingerd en achteraf bleek dat daar ook nog woorden bij zaten als hersenbloeding, breuken in het gezicht, het plaatsen van een drukmeter en drain, … Dat laatste kreeg ik allemaal niet mee. Ik ben moeten gaan zitten naast hem op de grond. Het werd me teveel. Eens buiten vraag ik het vlakaf ‘Zal mijn man dit overleven?’ waarop het antwoord komt ‘Dat weten we niet, we moeten hem nu eerst stabiliseren en naar intensieve zorgen brengen.’ Ik vraag verder of hij er iets aan zal overhouden als hij het overleeft. Maar het antwoord is dat ze eerst gaan zien of hij het overleefd en dan pas of hij er iets aan overhoudt.

Ik ga naar de kinderen en vertel hen kort alles. Ik vertel hen eerlijk dat we niet weten of papa gaat blijven leven en ik dus wil dat ze nu allemaal nog bij papa ‘hallo’ gaan zeggen, want nu is hij nog wakker. Ik bereid hen zo goed en zo kwaad mogelijk voor op wat ze te zien gaan krijgen en neem ze 1 voor 1 heel kort mee naar hun papa. Daarna vertrekt hij richting de operatiezaal. Het was toen pas dat het woord drukmeter en drain bij me binnen kwamen.

In de wachtzaal daar, komt al snel een goede vriendin toe die de kinderen van Joeri zijn bazin overneemt en met hen beneden donuts gaat eten en een cadeau gaat kopen voor papa. Daarna mogen ze naar de vergaderzaal van de verpleging om daar te tekenen. Ik ijsbeer twee uur en een kwartier door de wachtzaal. (Oh ja, in die tijd kwam er ook een mail van de onderwijsinspectie binnen.)

Ondertussen besef ik dat de webshop gesloten moet worden. Ik plaats een bericht op facebook, ik probeer zo eerlijk en vaag mogelijk tegelijkertijd te zijn. Tussen de tientallen telefoontjes van dichte familie en vrienden, komen nu uiteraard ook honderden chatberichten, extra telefoontjes en smsjes binnen. Logisch natuurlijk, maar op dat moment waren er geen zekerheden en probeerde ik niet teveel te vertellen. Eerst zelf overleven. Ook hulpaanbiedingen stromen binnen en ik scan al snel de belangrijkste er van tussen en zet ze on hold voor die avond en het weekend zodat ik snel kan handelen eens ik meer weet.

Uiteindelijk komen ze me halen en ze bereiden me voor. Hij ligt nu in kunstmatige coma en aan de beademing. Zijn armen zijn ook vastgebonden. Ik vat het niet. Hij was bij bewustzijn! Wat hebben ze in hemelsnaam met mijn man gedaan?! Ze proberen me uit te leggen dat het uit voorzorg is en dat ze, enkel en alleen omdat hij ervoor bij bewustzijn was, hem diezelfde dag nog zouden proberen wakker te maken. Ze konden echter niet beloven of dat ook ging lukken. Ze leggen me uit dat zijn hersendruk nog kan stijgen en de drain dan open moet. Dat ze in het ergste geval een stuk schedel moeten wegnemen en zijn hoofd open moeten laten liggen zodat de druk kan zakken. Alles om te vermijden dat hij hersendood zou worden. Hersendood… Het woord blijft maar door mijn hoofd galmen. Ik geef de kindjes nog een kans om bij hun papa te gaan kijken, niet allemaal gaan ze de deur door. Om 15 uur verlaat ik het ziekenhuis met hen. Enkel hopend op het beste, maar voorbereid op het ergste.

Ik regel opvang voor ’s avonds bij de kinderen en laat mijn vriendin naar huis gaan. Ik bel nog naar het ziekenhuis en daar vertelden ze me dat hij van de beademing was en uit de kunstmatige coma. Dat het goed gaat. Hij heeft enkel zuurstof nodig. Maar elke keer vermeldend dat dat elke minuut weer kan veranderen. 48 kritieke uren. 48, die ze na 36 uur veranderen naar 72 kritieke uren.

Die avond reageert mijn man op mij net zoals hij die ochtend op spoed deed, maar hij weet er zelf niets meer van. Ik zie hem stilletjes in zijn slaap zijn benen bewegen en hij knijpt in mijn hand. Hij beweegt… Dat is goed. Als ik iets vraag, antwoord hij héél kort maar toch redelijk verstaanbaar. Dat is goed. Het is goed… Ik sus mezelf. Want als ik het woordje ‘goed’ zeg tegen de verpleging en dokter dan zeggen ze ‘Ja, het is goed MAAR…’ altijd die maar en altijd maar wachten.

Die nacht bel ik het ziekenhuis… Die ochtend weer. Hij gaat goed voorruit. De zuurstof is weg, hij kan nu uit 1 oog kijken. Hij reageert goed. Die middag is hij stukjes wakker en praat. Hij ziet de kindjes 1 voor 1. Ik heb hulp die hele dag. ’s Avonds ga ik weer. Mijn ouders zijn nu bij de kinderen. Hij is nog iets meer wakker, maar zo snel moe. Hij zet me buiten wegens te moe. Al lacht hij voor het eerst.

Ik bel die nacht weer en die ochtend. Elk uur gaat het beter zeggen ze mij. Hij is steeds allerter. Hij zou als hij het zo blijft doen de dag erna (maandag) naar een gewone kamer mogen.
Wat?! Een gewone kamer?! Zo snel al?! Maar, zijn 72 kritieke uren zijn nog niet voorbij. En jullie blijven maar zeggen dat het elke minuut kan keren. En, en, en, … Natuurlijk besef ik dat dat goed is. Het is goed dat hij naar een gewone kamer mag, maar ik ben doodsbang. De continue opvolging valt dan weg. Hij is dan aangewezen op zichzelf.

En maandag mocht hij inderdaad naar een gewone kamer. Als ik dacht dat ik weinig sliep, dan weet ik nu wat weinig echt wil zeggen. Ik bel die nacht naar de dienst waar hij ligt. ‘Joeri wie? Welke nummer?’ oh, wat mis ik intensieve al die bij het horen van mijn voornaam al wisten wat ik wilde horen. Mijn man is plots een nummer. Het bewijs dat hij niet meer strikt wordt opgevolgd. Dinsdag kan hij voor het eerst weer wat knuffelen met zijn kinderen en dat op kerstdag. Een mooier cadeau kon er niet zijn.

Woensdag mag hij voor het eerst uit bed met de kinesist. Dan zou duidelijk worden of hij er iets aan zou overhouden. Maar hij staat recht en wandelt. Hij gaat naar het toilet. Hij duizelt wat, maar hij doet het goed. Hij stapt, beweegt, doet trappen, praat, schrijft, leest en zaagt als nooit tevoren. Hij houdt hier niets aan over! Een mooi verjaardagscadeau voor onze middelste, hij viert voor het eerst zijn verjaardag zonder papa thuis.

We zijn nu zaterdag 29 december 2018… 8 dagen na het ongeluk. Wat er is gebeurd dat weet niemand. Maar het is gebeurd en elke dokter en verpleging noemt het een wonder, mirakel en ongezien. Mijn man zal op 10 dagen tijd van niet weten of hij blijft leven naar huis gaan. Hij zal nog heel wat weken moeten herstellen en rusten. Hij heeft heel veel breuken in het gezicht (ogen, kaak, neus, schedel, …). Ik sprak nog met de dokter eergisteren en die kon niet meer zeggen dan ‘Eigenlijk is het simpel. Hij heeft heel veel geluk gehad.’

Ik ben blij, o zo blij dat hij zoveel geluk heeft gehad. Maar wat een emotionele rollercoaster is dit geweest. Mijn man weet er de helft niet meer van en begrijpt dus niet waarom ik plots vanuit het niets extreem overbezorgd kan doen of panikeren. Waarom ik bij het horen van een ambulance mezelf moet bedwingen mijn vingers niet in mijn oren te proppen. Waarom ik bij het zien wegvliegen van een gekregen ballon hysterisch wordt en in huilen uitbarst. Het ergste is voorbij, voor hem. Nu is het aan de kinderen en mij.

Ik wil alle mensen die de afgelopen week zijn komen babysitten, stand-by stonden ’s nachts voor als er een noodsituatie was, eten zijn komen brengen, was hebben geplooid, voor een kerstmis voor de kinderen hebben gezorgd, naar mijn eindeloze geratel hebben geluisterd of eender wat dan ook deden bedanken uit de grond van mijn hart. Zonder jullie had ik deze week nooit kunnen overleven. Ik zal het nooit vergeten.

En lieve mensen… Ga nooit slapen, werken, … uit elkaar met ruzie. Je vergeeft het jezelf nooit. Geniet, elke dag! Doen!

PS: Ja, ik nam elke keer ik ging een foto. Zo kan hij achteraf de vooruitgang zien die hij zelf heeft gemaakt. Alles is gepost met zijn toestemming.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2018/12/29/als-plots-leven-stil-staat/

15 gedachten over “Als plots je leven stil staat

  • 29 december 2018 om 11:05
    Permalink

    Dikke virtuele knuffel, nog een keer!

    Blij dat dit allemaal zo is afgelopen. Ik blijf erbij dat hij een engelbewaarder uit duizend heeft.
    En dat er verdorie veel kaarsjes hebben gebrand!

    Beantwoorden
  • 29 december 2018 om 11:35
    Permalink

    Heftig !
    Zo oprecht blij voor jou en de kindjes ❤️
    De kracht van verbinding met al die fijne mensen die je omringden en hielpen en die in stilte aan je dachten in die beproeving heeft er wellicht ook voor gezorgd dat jouw man dit overleeft. Gelukkig ! Ik wens jullie samen nog veel moed en sterkte ! Veel liefs xxx

    Beantwoorden
  • 29 december 2018 om 12:04
    Permalink

    ik zit hier zelf te wenen!,ook voor jouw goede moed en hopelijk kan jij( en de kindjes) dit ook verwerken , wat een engelbewaarder zeg

    Beantwoorden
  • 29 december 2018 om 13:22
    Permalink

    Jeetje wat heftig zeg. Sterkte voor jullie allemaal!

    Beantwoorden
  • 29 december 2018 om 14:11
    Permalink

    Wat een angst moet jij hebben gehad! En ook, wat een moed, om je kinderen zo te begeleiden in zo’n situatie. Ik heb bewondering voor je hoe je dit hebt doorstaan. Natuurlijk ben je er nog lang niet, ik kan goed begrijpen dat dit een tijd duurt om te verwerken. Hierbij wil ik je veel sterkte toewensen, en je man heel veel beterschap. Hij heeft een engeltje op zijn schouder gehad.

    Beantwoorden
  • 29 december 2018 om 16:39
    Permalink

    Mijn haar komt omhoog bij het lezen dus wat moet er allemaal niet door je hoofd gegaan zijn en nog steeds gaan. Sterkte, je hebt nog maar eens bewezen hoe sterk je bent!

    Beantwoorden
  • 29 december 2018 om 23:36
    Permalink

    Heel heftig om dit zo te lezen. Sterkte met herstel van je man. Liefs Miranda (mamavanes op insta)

    Beantwoorden
  • 30 december 2018 om 09:06
    Permalink

    Tranen met tuiten…
    Maar zoooooo blij dat alles goed komt.
    Als er nu, binnen enkele weken, binnen enkele maanden of zelfs binnen jaren… iets is dat wij voor jullie kunnen doen vanuit “het verre” Morkhoven… laat het dan zeker weten.
    Groetjes en nog heel veel beterschap van ons allemaal…

    Beantwoorden
  • 2 januari 2019 om 00:59
    Permalink

    Mijn god, wat een verhaal. Oh wat ben ik blij voor jullie met dat geluk. Maar dat wil niet zeggen dat er niets gebeurd is. Loodzwaar moet het zijn, zo’n herstel. Fysiek bij hem. Mentaal bij jou. Wat heb je het ongelooflijk goed gedaan!! Chapeau ook dat je zo eerlijk geweest ben met je kinderen.
    Oh, wat een drama, emotioneel én financieel, als jullie hem zouden verliezen…

    Beantwoorden
  • 2 januari 2019 om 10:39
    Permalink

    Ik zit hier met tranen in mijn ogen te lezen. Ik kreeg in juni 2014 telefoon dat mijn partner een ongeluk had gehad en naar het ziekenhuis werd gebracht… Alles kwam terug en ik was bij het lezen vooral aan het hopen dat het niet hetzelfde zou aflopen als bij mijn Guido… Wat ben ik zo blij voor jullie allemaal dat dat niet zo is. Zoveel liefs, echt uit heel mijn hart…

    Beantwoorden
  • 2 januari 2019 om 14:53
    Permalink

    Heel veel sterkte voor Joeri en goede revalidatie,ook voor jou en de kids veel sterkte!knuffel Ann Johan,gezegende gr

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *