Waar is de taalstoornis naartoe?

Normaal laat ik jaarlijks onze oudste opvolgen door een logopediste. Vorig jaar en het jaar ervoor kon ik het niet opbrengen. Taal werd hét worstelvak van de eeuw. Tot tranen aan toe zaten zowel hij als ik aan tafel. Dit jaar werd dan ook school heel actueel. Ik had (heb) namelijk het gevoel hem niet meer te kunnen geven wat hij nodig heeft. We bezoeken deze week dan ook scholen.

Tegelijkertijd wilde ik logopedie voor hem opstarten. Hij kreeg serieus doorgedreven logopedie gedurende gans de kleuterperiode en ook bij al zijn opvolgtests kwam er een taalprobleem boven. Hij heeft dan ook al enkele jaren de diagnose ontwikkelingsdysfasie (taalstoornis). Vorige week kreeg hij het gekende onderzoek weer. 2,5 jaar na de laatste keer. Ik was er van overtuigd dat hij stil had gestaan in die 2,5 jaar en nog altijd op niveau tweede leerjaar stond.

Vandaag kreeg ik de uitslagen en wat blijkt… Van een achterstand is er eigenlijk geen sprake meer. Taalstoornis? Waar? Ik snap er niets van en de logopediste gaat alles goed bekijken en vergelijken met de vorige verslagen en we starten toch therapie op om te zien waarom het thuis in de boeken niet wil lukken en daar mondeling wel. Het feit dat het schrijven veel van hem vraagt kan in elk geval al een logische verklaring zijn.

Ik ben natuurlijk super blij met de uitslag. Het bewijst dat onze keuze voor thuisonderwijs toch nog altijd de beste is voor hem gezien zijn groei (niet enkel voor taal), maar ik ben in de war.
Ik snap er niets van.
Zo weinig, dat ik al het materiaal uit mijn kasten sleurde dat ik voor hem voor taal gebruik en meteen alles begon te bestuderen. Alles moet anders en ik was al begonnen met de aanpak te veranderen en dat gaan we nu nog meer doen. Alleen moet ik nog even verder uitzoeken hoe. De schoolboeken gaan nog langer aan de kant. Praktijk gaat nog meer naar voor komen. Spelen met de Montessori spraakkunst set, de letterkeien, luidop lezen, copywork uit boeken, boeken en vooral de teksten en zinnen in die boeken ontleden, verhaaldobbelstenen, vertelkaarten, zijn reviews hier op mijn blog, …

Nu ik het zo van me afschrijf weet ik het allemaal weer wat beter, maar ik blijf erg onzeker. Dankbaar voor de mensen die me omringen, tips geven en moed inspreken. Voor de thuisonderwijscollega’s die hun ervaringen delen en de logopediste die mee gaat zoeken naar wat kan werken.

En nog het meeste… Voor de zoon die me toch elke keer weer kan verbazen en doet stralen van trots.

En die school? Dat gaan we waarschijnlijk toch maar niet doen 😉

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2019/02/20/is-taalstoornis-naartoe/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *