Ik krijg wel eens de vraag hoe ik dat doe met mijn autisme. Kinderen zijn toch heel onvoorspelbaar en druk. Als ik de vraag krijg dan overvalt het me altijd een beetje, maar doordat ik er een tijdje terug een getuigenis voor de Vlaamse Vereniging Autisme over heb gegeven ben ik er over gaan nadenken.

Op mijn 19 jaar werd ik zwanger, dat verhaal kan je ook op mijn blog lezen. Totaal onverwacht in mijn laatste jaar middelbaar.
Inmiddels zijn we 12 jaar later en heb ik 5 kinderen tussen de 2 en 11 jaar oud, ik ben getrouwd met de papa van al mijn kinderen en we hebben sinds een jaar een hond.

Zoals je op de ‘wie zijn we’ pagina hier kan lezen hebben 3 van de kinderen extra zorgen en ook mijn man heeft die sinds een dik jaar en toch… Toch sla ik er als mama met autisme in de kinderen op te voeden, ze les te geven, naar vrijetijdsbesteding te laten gaan, de hond te trainen en alles voor mijn man te regelen dat nodig is. Nee, ik ben geen supervrouw en het autisme geeft me al zeker geen superkrachten.

Na de eerste zoon had ik een postnatale depressie die onbehandeld bleef. De tweede zoon volgde 14 maanden later al en de postnatale depressie werd erger, maar behandeld. Ik ben er dan ook helemaal van genezen nu.

Bij de eerste twee kinderen deed ik alles zoals mijn omgeving het zei. Ik gaf flesjes want dat was het beste volgens mijn omgeving, ik liet wenen, ik stuurde ze naar school, gebruikte wegwerpluiers, … allemaal niets slecht aan. Integendeel, allemaal dik oké als je er bewust voor kiest. Echter ging dit alles helemaal tegen mijn gevoel in. Het voelde niet oké. Opvoeden was lastig. Ik ging er zelfs bijna aan onderdoor. In die periode kreeg ook de oudste zoon al zijn diagnose autisme.

Bij de derde zoon ging alles anders. Ik leerde mama’s kennen die hun gevoel volgden en het anders deden. Des te vaker ik met die mama’s babbelde, des te harder voelde ik aan dat het ook anders kon. Ik heb me ingelezen als geen ander en vanaf de derde volgde ik mijn gevoel. Ik deed het op MIJN manier en wat een wereld ging er voor me open. Plots bleek dat opvoeden veel gemakkelijker dan ik dacht. Natuurlijk bleef het met vallen en opstaan en dat zal het altijd blijven, maar door mijn gevoel te volgen ging het anders… Beter.

De dochter volgde al snel en geheel onverwachts kwam er nog een vijfde bij.

Opvoeden is lastig, maar wat vind ik door mijn autisme net extra lastig?
Lawaai! Als mijn kinderen allemaal even op de tablet mogen en daar dan met 4 dat ding loeihard (in werkelijkheid is dat helemaal niet loeihard) hebben staan dan durf ik echt wel brullen dat ze dat geluid af moeten zetten. Nee, niet stiller, AF! Ook als ik overprikkeld ben en (met name zoon 3) rent door het huis ‘wieoewieoewieoe’ dan kan ik helemaal onnozel worden. Als we ergens op bezoek gaan, naar de winkel moeten, … dan ben ik bijna altijd de eerste die een opmerking maakt over het volume van de kinderen.
Aanrakingen! ‘Mama, mama, mama, mama, mamaaaaaaa, …’ terwijl er op mijn arm wordt getikt. Het hoort erbij, ik kan er niet tegen. Mijn kinderen weten dat ze me niet herhaaldelijk mogen aantikken.
Veel sociale contacten! Ik heb kinderen die houden van sociale contacten. Ze doen heel veel hobby’s en ik vind het ontzettend moeilijk om het vol te houden ze er keer op keer naartoe te brengen. Elke keer onder de mensen moeten komen. Elke dag opnieuw. Ik doe het voor hen, maar mensenlief wat is dat moeilijk.
Alles opruimen! Echt waar, mijn bordjes staan op kleur in mijn kast dus voor speelgoed is dat niet anders. Alles moet gesorteerd zitten en als dat niet zo is dan word ik helemaal gek. Ik probeer dit niet te projecteren op mijn kinderen. We ruimen 1 keer per dag op, is het te erg dan 2 keer. Ik help altijd met opruimen en als het niet goed zit dan stop ik het pas goed als ze slapen. Gelukkig heb ik kinderen met autisme die zelf graag alles op de juiste plek hebben zitten.

Toch vind ik ook vele dingen gemakkelijk, misschien wel gemakkelijker vanwege mijn autisme.
Niet opgeven! Ik geef niet op als het mijn gezin betreft. Als zij iets nodig hebben dan zal ik vechten tot het bittere einde en ik zal niet opgeven. Nooit tenzij ik daartoe word gedwongen, maar zelfs dan moet je al met heel wat afkomen om mij daartoe te kunnen dwingen. Er eigenlijk voor zorgen dat het onmogelijk is wat ik wil. Geloof mij, er is niet veel onmogelijk als ik iets wil voor mijn gezin.
Blijven doorgaan! Het puntje hierboven maakt ook dat ik kan blijven doorgaan. Zonder slaap, zonder eten, ziek, … het maakt niet uit. Ik kan gaan en blijven gaan. Het voordeel van geen lichamelijke en mentale grenzen voelen.
Structuur brengen! Wie mij kent die weet dat ik heel goed ben in structuur brengen en visualisatie maken. Ja, dat kan ik echt wel van mezelf zeggen. Gelukkig maar, want dankzij die sterkte heb ik mijn kinderen met autisme al veel obstakels helpen overwinnen. Zelfs aankleden of de deur uitgaan zonder gillen. Ik kan dat!
Daarnaast zorgt het ook voor heel duidelijke afspraken en regels in huis. Iedereen weet dus erg goed wat kan en niet kan. Uiteraard proberen kinderen over de grenzen te kruipen of zelfs springen, maar daar heb ik ondanks mijn autisme weinig problemen mee.
Selectief doof zijn! Klinkt misschien tegenstrijdig met het negatieve puntje van lawaai, maar zoals dit moment waarop ik blog hoor ik niets. Ik kan me geheel afsluiten voor lawaai ook. Nadeel is dan wel dat je echt niets meer aan me hebt.
– Dat ik voor mijn kinderen met autisme het levende bewijs ben dat je als persoon met autisme een eigen zaak uit de grond kan stampen, zelfstandig kan wonen, kinderen kan opvoeden, … kortom alles hebben waar je maar van droomt.

Nu, dat opvoeden dat lukt ook enkel maar door goed voor mezelf te zorgen. Dat doe ik niet door vaak weg te gaan. Dat gaat gewoonweg niet en ik heb daar ook helemaal geen nood aan. Weggaan staat gelijk aan extra prikkels.

Het zit hem in de kleine momentjes. Een boek lezen voor het slapen gaan, gaan wandelen met de hond, als iedereen helpt dan is er meer tijd over voor ontspanning, maar vooral loslaten. Rommel en vuil gaat niet lopen. Echt niet, nooit. Ik heb het geprobeerd. De volgende dag, week of zelfs maand is het er nog. Loslaten dus.

Maar vooral moet je 1 ding onthouden als mama met autisme.

Mama’s zonder autisme vinden opvoeden even moeilijk als ons.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.