Mijn man is nu 3 weken thuis nadat hij dat bijna 6 weken niet is geweest en ik krijg steeds vaker de vraag hoe het nu met hem gaat.

Het gaat zoals het gaat.

Hij moet, zoals jullie eerder al konden lezen, thuis therapie doen. Zo’n, 6 uur per week. Dat gaat, zoals ik had verwacht zeer moeizaam. In het revalidatiecentrum was het een eitje en vond hij de oefeningen belachelijk gemakkelijk. Hier thuis zijn diezelfde oefeningen quasi onmogelijk voor hem. Ik gruwel dan ook van alle verslagen waarin staat dat hij ‘zo goed’ blijkt te zijn, ze vergelijken namelijk met andere patiënten die op elk moment stabiel minder goed functioneren. In werkelijkheid is het compleet het tegenovergestelde. De prikkels zijn moordend voor hem.

Ondertussen proberen we thuis verder te renoveren. Hij moet zich ook bezig houden en we hebben nu éénmaal het geld niet om het te laten doen. We zetten er met het hele gezin onze schouders onder. De kinderen breken vloeren uit en brengen materialen voor de nieuwe aan. Mijn man en ik leggen samen de nieuwe vloer en als hij te moe is dan dirigeert hij. Ik heb namelijk nog nooit een tegelvloer gelegd, maar kijk… Inmiddels kan ik het. Niet perfect, maar onze vloer zal liggen en dat nog waterpas ook, nah!

Dat we 6 dagen deden over 15m² dat nemen we voor lief, al beweren ze dat ze mijn man vast wel weer kan gaan werken. Benieuwd hoeveel keer hij ontslagen wordt vanwege te traag werktempo. Ja, op werkvlak zie ik de toekomst somber in en dat is vreselijk. Mijn man kan in zijn hoofd namelijk maar 1 ding voor zijn gezin betekenen… Geld binnen brengen. Het feit dat hij dat nu al meer dan een jaar niet kan doen is vreselijk voor hem. Ik mag er niet aan denken als hij keer op keer die teleurstelling moet ondergaan en dan zwijg ik nog over de financiële kant van het verhaal.

Verder doet hij zo goed mogelijk zijn best. Hij let er kei hard op als ik zeg dat ik merk dat hij over zijn grenzen gaat en probeert dan rust te nemen. De ene dag gaat dat beter dan de andere. In het weekend lukt dat meestal beter.

Hij trekt zich steeds vaker terug. Het gezinsleven is hem echt te druk, daarom woonde hij ook tijdelijk niet meer thuis. Het is kei hard en de muren waar hij (en ik) tegenaan botst nog harder.

Ook staat hij vroeger op dan het gezin omdat hij dan alleen is en het huis stil is. Op dat moment functioneert hij het beste. Hij doet dan de was en afwas en ruimt wat op. Daar heeft hij echt deugd van.

De kinderen houden zoveel mogelijk rekening met hun papa. Ze vragen zoveel mogelijk aan mij om hem zo min mogelijk te belasten. Ik doe hetzelfde, maar eenvoudig is dat niet.

Toch gaat het goed met ons, met ons allemaal. We maken er het beste van en houden allemaal rekening met elkaar. Zo zorgen we ervoor dat ik ’s avonds en op zondagnamiddag kan bloggen. Op deze manier heb ik ook wat tijd voor mezelf. We vonden iets dat we het voorbije jaar niet vonden, een soort van routine en taakverdeling. Dat doet deugd.

Kortweg…
Het gaat zoals het gaat, maar gezien de situatie best goed. Lief dat jullie zo met ons meeleven en aan ons denken. Dat doet deugd.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!