Mensen blijven ons maar zeggen dat we het toch gewoon zijn van thuis te zitten en er voor ons niet zoveel veranderd. Ik schreef er eerder al een artikel over dat corona thuisonderwijs geen thuisonderwijs is en dat bewezen de kinderen afgelopen weken des te meer.

Uren en dagen aan een stuk hebben ze gekleurd.

Spandoeken voor bomma.
Eerst voor hun bomma, hun overgrootmoeder. Ze woont in een serviceflat en mag haar appartement niet meer uit. Wij mogen er uiteraard ook niet meer in. Ze woont op het tweede verdiep en haar terras kijkt uit op een oprit, we besloten dus spandoeken ten een verrassingspakket te maken. Het verrassingspakket zouden we dan gewoon voor de deur afzetten en met de spandoeken zouden we beneden aan het terras gaan staan.

Zo gezegd, zo gedaan. Resten van Ikea gordijntjes werden bovengehaald en er werden 3 spandoeken gemaakt die samen zeiden ‘Wij houden van onze bomma!’ De kinderen tekenden volop dingen rond de grote woorden en schreven er kleine tekstjes bij zoals ‘Ik mis je.’, ‘Hopelijk zie ik je snel weer.’ en nog vele andere dingen. Er werden ook nog enkele tekeningen gemaakt om bij in de verrassingsdoos te stoppen.

We trokken tot daar, net op tijd want nu is het gebouw precies een gevangenis geworden. Alles is afgezet met hekken, zelfs de oprit. Zo jammer, dat we niet meer kunnen gaan zwaaien aan het terras nu. Het was een emotioneel moment en ik heb geen seconde spijt van die ‘onnodige’ verplaatsing.

Vereenzaming tegengaan is voor mij niet ‘onnodig’, integendeel… eerder erg nodig! We doen er ook helemaal niets fout mee. We stappen in onze auto voor onze deur en stappen daar voor de deur uit. We komen met helemaal niemand in contact gedurende die tijd, maar het is nu eenmaal zo.

Kleuren voor familie en vrienden.
Na deze actie wilden de kinderen nog meer kleuren. Ze wilden tekeningen inkleuren voor alle vriendjes en familie die ze zo ontzettend missen. Ik kan jullie nu al zeggen dat ik ze heb moeten dwingen om te stoppen met kleuren.

Met tranen in hun ogen zaten ze op de duur aan tafel ‘Mama, mijn handen doen zoveel pijn van al dat kleuren maar ik heb nog zoveel vriendjes die ik mis.’. Het was schrijnend om te zien. In totaal zijn er 67 tekeningen ingekleurd voor 12 verschillende gezinnen in binnen- en buitenland. Jah, ze wilden allemaal voor moeke en vake, tante Pie en nonkel Bart, bomma, … kleuren en dan zijn er nog enkele individuele vriendjes. Het loopt heel snel op met 5 kinderen. Heel wat vriendjes kregen er dus (nog) geen dankzij mij, maar dat is dan maar even zo. Binnenkort doen ze misschien een nieuwe ronde.

Ze zijn trots op wat ze deden en gelukkig maar. Ze kunnen nu √©√©nmaal niet voor iedereen een tekening maken, ze moeten ook nog spelen en lessen doen en vooral ook genieten van het mooie weer. Wat deden was prachtig! Ze bewezen het weer maar weer… Mijn kinderen hebben echt een hart van goud.

De tekeningen die ze hier kleurden waren van Katrotjes kleutermateriaal.

Kleuren voor de zorg.
Ook dat deden ze een tijdje terug… Die witte lakens uit de ramen voor de zorg vonden ze geweldig, maar wat met de postbode, koeriers, vuilnisophalers, …? Toen tekenden ze ook al iets om aan onze raam te hangen. Ja, ik kan veel leren van mijn kinderen.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.