Hoe hij is…
Hij heeft autisme, maar is ook super slim, begrijpt dingen door het 1 keer te lezen en speelt ons zo onder tafel met denkspellen. Hij schrijft super mooi, met krulletjes en al. Als je zijn boeken weg neemt en hem dingen vraagt, merk je zo dat hij 1 ร  2 jaar voor staat. In zijn boeken een half jaar.

Hij werkt traag, gilt en brult, huilt uren aan een stuk. Hij gooit zijn boeken kapot, vulpennen worden aan de lopende band vernield en stoelen vliegen door het huis. Het is een wonder dat zijn bureau nog recht staat na al het geklop en gestamp er tegen.

Hij is lief, maar geeft nooit kusjes of knuffels. Zijn hoofd zit bijna altijd vol, maar hij heeft een groot hart. Hij zorgt voor zijn kleinste broertje als een kleine papa en ligt graag stilletjes tegen je aan. Zijn humeur kan van goedlachs naar onweer gaan en vaak weet je niet hoe het komt. Hij houdt van routine en structuur, maar verandert deze wel als hij vindt dat het kan. Eten moet altijd dezelfde smaak hebben of het is niet lekker.

Ondoorgrondelijk, vastberaden, koppig en zorgzaam.

Als ik dit schrijf dan probeer ik een goed evenwicht te zoeken tussen de negatieve en positieve dingen. Als ik dit schrijf dan ben ik gekalmeerd, vonden we weer maar eens een oplossing en heb ik de tijd gehad om na te denken… Gisteren was niet zo’n dag.

Er samen uit geraken.
Gisteren was een dag waarop hij zo van de wereld was dat hij zichzelf op zijn eigen hoofd bleef slaan en zelfs zijn hoofd zo hard tegen de muur sloeg dat hij ging duizelen. Een dag waarop ik brulde dat hij NU zijn kleren moest aandoen, schoenen moest zoeken en kon maken dat hij klaar stond. Hij moest van mij mee naar buiten om Rocky uit te laten. Hij moest van mij 4 km mee gaan wandelen. Hij krijste het uit, hij wilde niet.

1 km voorbij… Hij wilde mijn paraplu al even vasthouden zodat ik een ‘kakzakje’ kon nemen. Tegen dat we bijna in de helft waren, kon hij alweer lachen. Ik zweeg zoveel mogelijk al die tijd. Halfweg is de hondenwei. We speelden met Rocky en ik toonde hem wat ik Rocky had geleerd al die keren dat ik ging wandelen met Rocky. Apetrots was hij op Rocky.

Onderweg naar huis begon hij wat te praten en in de tweede helft richting huis durfde ik het aan hem te vragen waarom hij de laatste tijd weer zo boos is.

‘Mama, al dat lawaai! Ik kan nooit eens weg zoals naar de atletiek. Ik moet altijd tussen dat lawaai zitten.’

Ik vroeg hem waarom hij dan niet vraagt om boven te mogen werken aan zijn lessen. Dat we dan Rocky naar boven brengen zodat hij daar kan knuffelen met Rocky en daarna geconcentreerd verder te werken. Dat is waarvoor Rocky wordt opgeleid als hulphond. Hij antwoordde dat zijn hoofd dan zo vol zit dat hij er niet aan denkt en als hij er wel aan denkt dat hij het niet kan zeggen.

We brainstormden samen wat en uiteindelijk wilde hij een voorstel van mij wel proberen… Ik trok van hem en Rocky een foto en die hebben we thuis meteen geprint en er een stokje aangehangen. Van zodra zijn hoofd te vol zit door het lawaai, steekt hij de foto in de lucht en wordt er zonder uitleg of vragen gehandeld. Hij vertrekt naar boven en mijn man of ik brengen Rocky meteen naar boven.

Hij gebruikte het al snel vandaag en het werkte zeer goed. Zijn lessen gingen 10x sneller en beter en zijn humeur was oneindig keer zonniger dan de voorbije dagen. Benieuwd voor hoelang het gaat werken, maar voor nu kunnen we er de vruchten van plukken.

Belangrijk om weten!
Dit artikel is nagelezen door Thibeau zelf en het mocht online, want hij hoopt dat zo andere mama’s en papa’s ook gaan zien dat als kindjes agressief en boos zijn dat niet altijd expres doen. Dat ze hopelijk dat sneller zien dan zijn mama en papa (dat moest ik erbij zetten en hij heeft gelijk ook). Al doet hij het zelf ook soms expres zegt hij.

Zo bewijst hij weer maar eens dat hij echt het hart op de juiste plaats heeft zitten.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!

3 Reacties

  1. Wat knap verwoord. Onze zoon (12) heeft ook autisme, ik herken veel van wat je verteld. Wat goed van Thibeau dat hij hier zo open over kan zijn, dit zal zeker veel mensen helpen. Mij in ieder geval wel! ๐Ÿ˜‰

  2. Autisme heeft zoveel gezichten. Ik merk ook bij mijn dochter dat ze haar schoolroutine mist en ook de uitlaatklep qua hobbies.
    Dank u Thibeau dat we inzicht mochten krijgen in jouw autisme en ik hoop voor alle kinderen dat ze snel hun uitlaatkleppen terug krijgen

  3. Dag vriend, je bent een prachtige persoon. Jouw tip zal hier ook helpen, want luwis zijn hoofd zit soms ook zo vol dat hij niet kan vragen wat hij nodig heeft. Ik durf dat soms vergeten (ik ben ook maar mama hรจ ๐Ÿ™‚ ). Dank je, want dankzij jou zal ik er sneller aan denken! Top oplossing trouwens! Knuffels

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.