Mijn kinderen zijn héél competitief. Niet als het op wedstrijden met anderen aankomt. Dan kijken ze altijd naar zichzelf en hoe ze zichzelf kunnen verbeteren, maar thuis?! Met hun broers of zus?! Wauw!

Daartegenover staat dat ze niet tegen hun verlies kunnen.

Victor is een geval apart als het op winnen/verliezen aankomt. Hij moet altijd winnen, altijd anders heb je een groot probleem. Uiteraard leren we onze kinderen omgaan met verliezen, maar elk op hun eigen tempo en als de tijd daar rijp voor is. Bij Victor is dat nog niet zo dus wint Victor altijd. Al moet hij er zelf voor vals spelen, winnen zal hij. Toch zal hij nooit een overwinningsdans doen want… Ja, nu komt het… Hij voelt zich super slecht als hij wint, want dan is de andere verloren.

Bijgevolg moet je er bij Victor dus op letten dat je verliest, maar slechts met een héél klein beetje achterstand en dat je nog altijd verder kan spelen zodat ook jij gewoon uit kan spelen. Toch zijn wedstrijdjes net datgene dat hem het vaakst kunnen motiveren.

Vorige week was er zo’n dag dat niets hem kon motiveren, zelfs een wedstrijdje niet tot ik zei dat de winnaar een snoepje zou krijgen. Plots wilde hij meedoen.

Ik hing zijn blaadje met oefeningen op het krijtbord en schreef de oefeningen (hij had dobbelstenen met aantallen op) met de getalbeelden over op het krijtbord. Hij moest zijn blaadje sneller invullen dan ik dezelfde oefeningen op het bord kon invullen.

Uiteraard verloor ik op een haar na en gaf ik hem dus zijn beloofde snoep. Ik kreeg een gil-concert als dank. Hij was razend en verdrietig en teleurgesteld en … Ik zag zoveel emoties op zijn gezichtje staan en natuurlijk was hij zo van de wereld dat hij me niet kon duidelijk maken wat er scheelde. Hij weigerde ook de spraakcomputer te gebruiken, ah ja… Daarvoor was hij al te ver van de wereld.

Ik bood hem nog snoepjes aan als wanhoopspoging, maar hij wilde ze niet. Plots daagde het me… Ik vroeg of ik ook een snoepje moest krijgen omdat ik zo hard mijn best had gedaan, ja dat moest. Het was toch niet voldoende. Uiteindelijk moest het hele gezin een snoepje krijgen anders was het niet eerlijk. Als 1 iemand een snoepje krijgt dan moet iedereen 1 krijgen.

Nadat we dat hadden opgelost wilde hij meteen weer spelen maar dan zelf ook met de getalbeelden en toen hij weer op de valreep won, nam hij zelf de pot en ging iedereen een snoepje geven en nam die van zichzelf als laatste.

Mijn idee om hem te motiveren voor een wedstrijdje wiskunde was goed, maar het kreeg wel een erg rare afloop. Ik heb als mama in elk geval weer veel bijgeleerd over mijn zoon en zijn crisissen.

Zijn gevoel voor rechtvaardigheid is elk geval indrukwekkend.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!

1 Reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.