Normaal zou er vandaag een blog met een experiment online komen, maar het wringt en het blokkeert me echt in mijn functioneren dus tijd om het van me af te schrijven.

Dat kinderen vergeten zijn gedurende deze hele coronacrisis dat is niets nieuws. Dat kinderen met extra zorgen nog meer vergeten zijn ook niet. Maar nu de scholen opengaan wordt nog maar eens duidelijk dat huisonderwijzers helemaal vergeten worden, behalve dan wat de verplichte examens betreft… Die zijn ze niet vergeten hoor.

Ik wil graag even vertellen wat heel deze crisis met mijn kinderen deed te beginnen bij de oudste zoon.

Lucas
Onze oudste was al kleuter erg teruggetrokken als het op andere kinderen aan kwam. Het eerste jaar in huisonderwijs hadden we ons zowat opgesloten. Elke extra prikkel vanwege sociaal contact deed hem crashen. Naar de winkel gaan ging bijvoorbeeld met een kind dat op handen en knieën kroop, jankte, piepte en blafte als een geslagen hond. 6 jaar lang hebben we opgebouwd en gewerkt aan zijn sociaal en emotioneel welzijn. Hij doet 2 hobby’s, hij heeft vrienden, gaat op playdates en zelfs uitlogeren. Hij is overal graag gezien, beleefd, gaat super graag mee naar de winkel. Hij praat, verwoord zijn gevoelens, kan op tijd aangeven als het niet meer gaat, …

Of dat kon hij toch allemaal…

En toen kwam corona… 3 maand in quarantaine. Niet mee mogen naar de winkel. Niet mogen spelen en afspreken met vriendjes. Geen hobby’s, geen ruimte voor even alleen iets te doen, geen … Niets!

Ik zag hem al langer wegzakken. Huilbui na huilbui. Lijkbleek, flauwvallen, zware koorts opstoten met stuipen, tics,… en begin deze week… Wegvallen spraak, kruipen en janken, piepen en blaffen. Mijn zoon van 11,5 jaar… Mijn hart bloed… Of toch wat er nog van mijn hart overschiet van dit te moeten zien. 6 jaar kei hard werken van hem op 3 maanden tijd aan diggelen geslagen. Ik kan wel huilen. Dit verdient hij niet.

Thibeau
Die lijkt het schijnbaar goed te doen tot hij weer een uitbarsting krijgt. Dan hoor je hem brullen dat hij nooit even zonder die broers en zus kan zijn en onnozel wordt van het lawaai. Toen de atletiek startte met ellenlange pagina’s aan strenge regels wilde hij niet gaan. Ik schreef hem toch in voor de coronatrainingen. Hij moest het van mij proberen. Hij was zo bang om corona te krijgen. Gelukkig vond hij het leuk en gaat hij nu met plezier.

Vandaag nam ik hem mee naar de apotheker. Hij raakte er de voorkant van de balie aan, niet eens de bovenkant die vol plexi was gezet (logisch). Plots haalt de apothekeres uit dat het gevaarlijk is en hij overal moet afblijven en on top of it… Ze spuit zonder te vragen meteen ontsmettingsgel op zijn handen. Mijn zoon met autisme wist niet wat er gebeurde en onderging. Ik had geen zin in een scene dus wierp enkel mijn kwaadste blik naar haar en stelde haar gerust.

Waar zijn we mee bezig? Kinderen opvoeden met een angststoornis en smetvrees? Ik snap echt wel dat je niet zomaar alles moet aanraken, maar kom seg… Het is een kind. Dat kan je echt anders aanpakken en ja, als ik het gezien had dan had ik heus wat gezegd maar ik was bezig om diezelfde zoon zijn anti-allergie medicatie te bestellen.

Victor
De zoon die tot zijn 5 jaar amper in de buurt durfde te komen van andere mensen. Zelfs niet van zijn eigen grootouders. Een extreme vreemdenangst die maar al te graag op het thuisonderwijs werd gestoken. Wat hadden we hard gewerkt. Hij durfde zelfs bij zijn moeke blijven zonder ons en dat zonder overgeven nadien door de stress.

Hij wilde zelfs samen met zijn broers bij vriendjes blijven spelen. Bij een mama die hij eigenlijk enkel kent van ziens op de natuurgroep, maar verder amper met die mama heeft gesproken. Ja, dat stond stilaan te gebeuren.

Eerder deze week durfde hij niet in de buurt te komen van de trainster van onze hond. Diegene die hij daarvoor wekelijks zag, waar hij speelde en trainde en echt dingen deed. Hij is sociaal weer een heel stuk achteruit gegaan. Hij kruipt dicht tegen me aan.

Charlotte en Nathan
Deze kan ik samen nemen… Die krijgen er amper wat van mee en hebben er gelukkig niet teveel last van.

Maar Kimberley, ligt het niet aan jezelf?
Daar kan ik gelukkig zelf ‘nee’ op antwoorden. We hebben onze kinderen niet plots vaker hun handen laten wassen dan voor het hele Covid-19 gedoe. We hebben ze geen ontsmettingsgel in hun handen geduwd, we zijn niet meer gaan poetsen, afstand houden van mensen was om andere mensen te beschermen en niet persé zichzelf. Ze moesten niet bang zijn van mensen, mensen die ziek zijn zouden thuis blijven. We zijn blijven gaan wandelen in het bos en tussen de velden.

We schermden ze af van het nieuws, de persconferenties, cijfers, … thuis werd er niet al teveel over gesproken.

We hebben ze geïnformeerd op hun niveau met correcte informatie zonder bangmakerij. Wat er nu met hen gebeurd is simpelweg een gevolg van de isolatie. Niet meer en zeker ook niet minder.

Mensen onderschatten echt wat dit met die ‘veerkrachtige’ kinderen doet. Niet elk kind is zo veerkrachtig. Er zijn ook kinderen die het missen…

Die vraag over wat dan met dat sociale bij thuisonderwijs… Njah, blijkbaar maakt het mijn kinderen te sociaal.

Mijn hart doet pijn en ik weet niet hoelang de kinderen dit nog aankunnen. Ik kan als mama enkel maar huilen als ik zie wat het met hen heeft gedaan.

Sorry voor de warrige tekst… Er zit veel woede, machteloosheid en verdriet in en kijk… daarvoor heb ik mijn blog. Omdat ik er mijn gevoelens in kwijt kan en dan hopelijk weer gewoon verder kan gaan, maar kunnen we nog 1 ding afspreken?

Laten we alsjeblieft de kinderen niet meer vergeten… Geen enkel kind.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!