Waarom thuisonderwijs?

Waarom geven we eigenlijk thuisonderwijs? Een vraag die ze ons heel vaak stellen en niet zo heel gek natuurlijk dat mensen ons dat vragen. Thuisonderwijs is nu éénmaal niet de norm, velen weten zelfs niet dat het bestaat want heel veel mensen zijn overtuigd dat er een schoolplicht is. Echter klopt dit niet, we hebben leerplicht in België en daaronder valt dus ook thuisonderwijs.

Onze keuze voor thuisonderwijs kwam er niet zomaar. Er gaat een heel verhaal aan vooraf en dat wil ik graag met jullie delen.

Het begin…
Toen Lucas 2.5 was ging hij net als vele andere kinderen naar de kleuterschool en al direct volle dagen. Echter na een hele korte periode gaf zijn juf aan dat het teveel was voor hem en we hem beter halve dagen konden laten gaan. Dat deden we, maar ook dat hielp niet echt. Al snel werd aangegeven dat hij naar buitengewoon onderwijs zou moeten, maar de redenen die ze gaven (achterlijk, ja zo werd het ons echt gezegd), waren voor ons niet echt correct. Lucas was/is immers een normaal begaafd kind, maar met autisme. Hij mocht enkel blijven onder voorwaarde dat hij het schooljaar erna zindelijk  zou zijn en 3 halve dagen revalidatiecentrum zou gaan. Twee dingen die wij niet konden beloven dus gingen we op zoek naar een andere school waar hij wel welkom was.

Hij startte de tweede kleuterklas met 2 hele dagen school en 3 halve dagen revalidatiecentrum echter bleek tegen de herfstvakantie al dat zijn hoofd helemaal vol zat. Dan maar 1 dag school en 3 halve dagen revalidatiecentrum. Tegen Kerst werd al snel duidelijk dat ook dit niet zou werken. Hij kreeg steeds vaker crisissen en als er geen crisissen waren, leek hij wel depressief. We begonnen, om hem meer rust en structuur te gunnen, na te denken om hem naar het buitengewoon onderwijs te laten gaan, in een autiklas. CLB echter vond deze keer (nochtans dezelfde dame als het schooljaar er voor die ons toen opdrong hem naar buitengewoon onderwijs te laten gaan) dat hij slim genoeg was om in het gewone onderwijs te blijven. We spartelden dus verder tot Pasen en toen kon 1 van de vele artsen van Lucas het niet meer aanzien en werd hij thuis geschreven voor de rest van het schooljaar.

We verhuisden en zodoende gingen we dan weer van start in een nieuwe school. 1 dag school, 3 halve dagen revalidatiecentrum. Na 2 weken was het alweer drama. We zakten naar een halve dag school en 3 halve dagen revalidatiecentrum. Dit hielde we vol tot aan de herfstvakantie maar vanaf dan werd hij alweer thuis geschreven tot februari. In februari verlengde de kinderpsychiater zijn ziekte tot het einde van het schooljaar. Gelukkig hadden we toen wel een hele goede CLB medewerkster die direct zag waar het probleem zat en onmiddellijk een attest buitengewoon onderwijs wilde schrijven. Dus zo gezegd, zo gedaan en we gingen kamperen. We kwamen op de 4de plaats op de wachtlijst terecht en toen begon het wachten.

1.5 maand later kregen we telefoon. Hij had een plaats! Dolgelukkig waren we! We gingen naar de school, schreven hem in, lieten hem daar testen om zo de juiste klas te kunnen bepalen, kochten hem nieuwe brooddozen, drinkflessen, koekendozen, … Ja, we zagen het helemaal zitten tot we de bus uren kregen. Als we zelf een half uur richting de school zouden rijden, dan zou hij nog een uur op de bus moeten zitten (voor een rit van misschien 10 minuten). Thibeau zou dan van 7 uur ’s morgens in de voorschoolse opvang moeten blijven en ’s avonds tot 17 – 18 uur in de naschoolse opvang. Victor die op dat moment nog baby was zou elke dag 2 uur in de auto moeten doorbrengen.
Zouden we Lucas volledig met de bus laten gaan dan zou hij 6 uur per dag op een bus zitten.

En toen…
Een vriendin vroeg me (nog) eens waarom ik geen thuisonderwijs wilde geven. Het was iets dat al vaker door onze gedachten was gegaan maar enkel als allerlaatste noodoplossing. Zo iets voor als buitengewoon onderwijs niet zou lukken…
Maar kiezen tussen Lucas 6 uur per dag op een bus zetten en plots voltijds naar school sturen (leerplichtig vanaf dat schooljaar) of Thibeau en Victor niet elke dag met uren vervoer of opvang opzadelen was onmogelijk. Elke keuze zou slecht zijn, heel slecht. Het was kiezen voor welk kind we de slechtste keuze wilden maken. Vreselijk die gedachte! Dus ik smeet thuisonderwijs weer op tafel en toen mijn man de optie plots wel heel erg serieus nam, werd het wel heel erg echt. We waren inmiddels augustus!

Als een gek ging ik googlen, nu ja daar word je in België dus niets wijzer van. De informatie is zeer beperkt dus stelde ik al mijn hoop in op facebook. Ik sloot me aan bij verschillende thuisonderwijsgroepen en begon mijn vragen af te vuren. De ene na de andere maar eigenlijk was er geen sluitend antwoord op mijn vragen. Elk kind is anders, hoe iemand les geeft is telkens anders, welke materialen er worden gebruikt scheelt overal, … Kortom ik stond nog even ver of toch niet? Ik wist inmiddels dat ik niet alleen was en ik steun zou vinden als ik dat nodig zou hebben en wees maar zeker dat ik blij ben dat die hele groep mensen nog steeds rond mij hangt.

Uiteindelijk hakten we de knoop door en thuisonderwijs zou het worden, maar wat met Thibeau? Thibeau zat ondertussen ook thuis sinds Pasen 2014. Hij begon plots heel erg te stotteren en toen hij om een dag van school thuis kwam en bang in een hoekje kroop wist ik dat er iets niet klopte. Na herhaaldelijk vragen wat er scheelde zei hij heel bang dat zijn juf hem had geslagen. Ik vond het zo onwaarschijnlijk dat ik vroeg waar en toen hij zijn wang liet zien, bleek die inderdaad paars te zien. Onmiddellijk belde ik de directie van de school maar die zeiden al snel dat Thibeau loog, de fantasie van een kleuter van 4… Onze kleuter van 4 kan nu 2 jaar later nog in detail het hele verhaal vertellen… De school weigerde zelfs de kinderrechtencommissie te woord te staan terwijl die enkel wilden bemiddelen.

We besloten Thibeau ook uit te schrijven bij zijn ‘nieuwe’ school. Zo hadden we alle ruimte om uitstappen te doen tijdens de schoolweken en overal meer rust te kennen.

In september 2014 ging ons thuisonderwijsavontuur van start.

En nu… (april 2016)
Ondertussen gaat het veel beter met de kinderen. Thibeau werkte zijn taalachterstand die hij had toen hij naar school ging volledig weg en stottert enkel nog in stresssituaties.
Lucas leerde schrijven (zou hij nooit kunnen volgens velen) en is veel rustiger. Hij leerde zijn emoties op een aanvaardbare manier uiten, is veel socialer, gelukkiger, …

We krijgen nu steeds vaker de vraag wat met Thibeau en Victor en later met Charlotte? Voor Lucas vinden mensen het nog ‘oké’ dat hij thuisonderwijs krijgt want hij heeft zijn beperkingen maar wat met de anderen?
Wel, ondertussen zijn we zo overtuigd van de voordelen van thuisonderwijs dat we dit ook voor onze andere kinderen de beste oplossing vinden. We willen ze zeker tot het zesde leerjaar thuisonderwijs geven. Ze krijgen alle ruimte om op hun eigen tempo en manier volledig te ontwikkelen en zich te ontplooien. Wat met middelbaar? Dat zien we dan wel weer.

Maar het allerbelangrijkste… Onze kinderen willen niet naar school, ze zijn graag thuis. Ze vertellen zelf vol trots dat ze thuisonderwijs krijgen en tonen met veel plezier wat ze allemaal al kunnen. Ze vinden het leuk om naar hun hobby te gaan en hun sociale contacten te hebben op afgebakende momenten maar dat ze mogen leren in hun veilige omgeving. Ze zijn socialer dan ze ooit waren en animeren jong en oud. Ze zorgen voor kindjes jonger dan hen, spelen met kindjes van hun leeftijd, kijken op naar de jeugd en animeren bejaarden met veel plezier.

Voor onze kinderen en onze gezinssituatie was en is thuisonderwijs de beste keuze.

Voetnoot: Niet elke school, niet elke leerkracht, niet elke CLB medewerker, … is slecht. De laatste juf van Lucas was echt een geweldige dame net als de eerste juf van Thibeau. Dat Lucas niet kon aarden op school lag grotendeels aan zijn beperkingen en wij begrijpen zeer goed dat leerkrachten niet van elke beperking een volledige kennis kunnen hebben, zelfs wij leren nog elke dag bij over en van onze zoon. Ook de laatste CLB medewerkster die we hadden, was een super dame. Alle GON begeleiders? Stuk voor stuk schatten van juffen!
Dat er een directrice onze zoon achterlijk noemde en een andere juf mijn kind sloeg en die directeur zijn juf dan weer verdedigde was ‘gewoon pech’.